சரஸ்வதி நதி நாகரிகம்: ஒரு புத்தகமும்,சில கேள்விகளும்

சரஸ்வதி நதி நாகரிகம்: ஒரு புத்தகமும்,சில கேள்விகளும்

அண்மையில் வெளியான, ஆங்கிலத்திலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஒரு நூலை முன்வைத்து ஒரு கட்டுரை தமிழ்ப்பேப்பரில் வெளியாகியுள்ளது.(1).சரஸ்வதி நதி நாகரிகம் குறித்து வரலாற்றாய்வார்கள்,தொல்லியல் ஆய்வாளர்களிடம் கருத்தொற்றுமை இல்லை.எனவே ஒரு தரப்பு வாதத்திற்கு ஆதரவாக எழுதப்பட்ட அந்நூலை முழுமையான,உண்மையான சான்று என்றோ அல்லது அதில் கூறப்பட்டுவது மட்டுமே உண்மை என்றோ கொள்ள இயலாது.மேலும் வரலாற்று ஆய்வாளர்(கள்)/தொல்லியலாய்வாளர்(கள்) எழுதி, கறாரான,peer review செய்யப்பட்டு எழுதப்பட்ட நூல் என அதை கருத இயலாது.ஆகையால் என்னைப் பொறுத்தவரை அதை ஒரு தரப்பு வாதத்திற்கான சான்றாக எடுத்துக்கொள்வேன்.சரஸ்வதி நதி நாகரிகம் குறித்த ஆய்வுகள்,ஹிந்த்துவவாதிகள் முன்வைத்த கோட்பாடுகள் குறித்த சர்ச்சைகளையும்,விவாதங்களையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்(2). ஆகவே இவ்விவகாரத்தில் இந்த நூல் மட்டுமே முழுமையான புரிதலை தரும் என்று எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

சரஸ்வதி நாகரிகம் குறித்த நேர்மறையான அனைத்து கருத்துகளையும் இந்த்துவ சதி/இந்த்துவ ஆதரவு கருத்துக்கள் என்று மட்டுமே கொள்ள வேண்டுமா.அப்படிக் கொள்ளத் தேவையில்லை என்று ஒரு கட்டுரையில் வாதிடப்படுகிறது(3).அதன் சுருக்கம்

The depiction of the river Saraswati as an empirical centre of the Harappan civilisation has been marked by intense debate in recent years. Taking the short-lived Saraswati Heritage Project (2002–04) initiated by the Archaeological Survey of India as a case study, this article examines the epistemological emergence of the river and interrogates its historical and ideological relationship to the Harappans and the Aryans. It argues that the epistemic trajectory of Saraswati from a literary entity to an empirical category followed four phases. First, it emerged as a mythical river of colonial Indology; then, as a civilisational river of colonial archaeology; subsequently, as a hydrological body of postcolonial geology and, finally, as an empirical fact of postcolonial archaeology and history. Contrary to historians who attribute the resurrection of the Saraswati solely to the growing influence of Hindutva ideologies, this article argues that the Saraswati is also an epistemic product of the disciplinarian discourse of colonial Indology and postcolonial science. It contends that its ideological and political valence has to be located in the larger discursive universe of colonial and postcolonial scientific practices and not solely attributed to Hindutva.

என்னைப் பொறுத்தவரை இந்தச் சர்ச்சையைப் புரிந்துகொள்ள இது போன்ற கட்டுரைகளும் முக்கியம் என்று கருதுவேன்.மகாதேவனுக்கும்,ஜெயமோகனுக்கும் அவை தேவையில்லை என்ற எண்னம் இருக்கலாம்.அந்த நூல் ஒன்றே போதும்,அது ஒன்றே நம்பத்தகுந்தது என்ற நிலைப்பாட்டினை அவர்கள் எடுக்கலாம்.ஆனால் அத்துடன் ஆர்யர் வருகை/படையெடுப்பு/இடபெயர்வு என்பதை தொடர்புபடுத்தும் போது அந்நூல் ஆர்யர் வருகை/படையெடுப்பு/இடப்பெயர்வு குறித்த வாதத்தில் ஒரு தரப்பு வாதத்திற்கு ஆதரவான ஒரு சான்றாக இருக்க முடியும், நிர்ணயிக்கும் சான்றாக இருக்க முடியாது என்றே நான் கருதுகிறேன்.இன்று ஆர்யர் படையெடுப்பு என்ற கருத்து கிட்டதட்ட காலாவதியாகியாகிவிட்டது, மாறாக ஆர்யர் இடப்பெயர்வு என்பது அதற்கு மாற்றாக முன்வைக்கப்பட்டு,ரொமிலாத் தாப்பர் உட்பட பலரால் ஏற்கப்பட்டுள்ளது.அதே சமயம் ஆர்யர் படையெடுப்பு என்பதை நிராகரிப்பவர்கள் அனைவரும் சரஸ்வதி நதி நாகரிகம் குறித்த அந்த நூல் முன்வைக்கப்பட்டும் கருத்துக்களை/முடிபுகளை ஏற்கிறார்கள் என்று கொள்ள முடியாது.

எனவே ஆர்யர் இடப்பெயர்வு கருத்தை முன்வைக்கும் ஒருவர் சரஸ்வதி நாகரிகம் குறித்து அந்த நூல் முன்வைக்கும் கருத்துக்க்ளை ஏற்க மறுக்கலாம்/சர்சிக்கலாம். இந்த எளிய உண்மையை ஜெயமோகனால்,மகாதேவனால் ஏன் முன் வைக்க முடியவில்லை.

ஜெயமோகன்/மகாதேவன் இச்சர்ச்சை குறித்த பல்தரப்பு வாதங்களையும் படித்து,ஆய்ந்து தங்கள் வாதம் இது,கருத்து இது எழுதாமல் ஒரு நூலினை மட்டுமே ஆதாரமாக கொண்டு வாதிடுகிறார்கள், அதை பிறர் நம்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். மகாதேவனின் கட்டுரை ஆழம் என்ற மாத இதழில் வெளியாகியாகிறது.அப்படியானால் அந்த இதழின் ஆசிரியர் குழுவிற்கு ஆழம் குறித்து என்ன புரிதல் இருக்கிறது. அவர்களுக்கு சரஸ்வதி நதி நாகரிகம் குறித்த சர்ச்சைகள் பற்றி ஒன்றும் தெரியாதா. இல்லை தமிழ் வாசகர்களுக்கு இந்த ‘ஆழம்’ போதும் என்று முடிவு செய்துவிட்டார்களா.


(1)http://www.tamilpaper.net/?p=5717
(2) உ-ம் Negotiating Evidence: History, Archaeology and the Indus Civilisation-S U D E S H N A G U H A-Modern Asian Studies 39, 2 (2005) pp. 399–426
(3)Conjuring a river, imagining civilisation: Saraswati, archaeology and science in India-Ashish Chadha-Contributions to Indian Sociology 45, 1 (2011): 55–83

Labels: , , , , ,

0 மறுமொழிகள்:

Post a Comment

<< முகப்பு