திரைப்பட்ம்- சமூகம்- வெகுமக்கள் சினிமா

திரைப்பட்ம்- சமூகம்- வெகுமக்கள் சினிமா

வெகுமக்கள் சினிமா குறித்த கருத்தரங்கம் பற்றிய அறிவிப்பினை சில வாரங்களுக்கு முன் திண்ணையில் படித்தேன். நான் தமிழ் நாட்டில் இருந்திருந்தால் கட்டாயம் கலந்து கொண்டிருப்பேன். வெகுமக்கள் சினிமா குறித்த விவாதங்கள் நடைபெறுவது நல்ல அறிகுறி என்று கருதுகிறேன். வெகுமக்கள் சினிமா குறித்த முந்தைய இடுகை, அதற்கான பின்னூட்டங்களை இங்கே பார்க்கலாம்.

அதைப் படிக்கும் முன் கீழே உள்ளதையும் படித்து விடுங்கள்:
தமிழில் வெகுமக்கள் சினிமா குறித்த கட்டுரைகள், நூற்களின் விபரங்களுடன், தமிழ் வெகுமக்கள் சினிமா பற்றிய நூற்கள், ஆய்வுகள் (பிற மொழிகளில்) கொண்ட ஆய்வடங்கள் தேவை. இதை யாராவது செய்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை.முன்பு நிழல் இதழில் ஒரு
பட்டியல் வந்தது என்று நினைக்கிறேன்.

நானும், சுந்தர் காளியும் முன்பு எழுதிய கட்டுரை ('Of Castes and Comedians: The Language of Power in recent Tamil Cinema' in 'The Secret Politics of Our Desires' (Ed) Ashis Nandy, Oxford University Press,New Delhi 1999) கிடைத்தால் படித்துப்
பாருங்கள். என்னிடம் கைவசம் பிரதி இல்லை. இதுதவிர சுந்தர் காளி 'Making Meaning of Indian Cinema' என்ற நூலில் (ரவி வாசுதேவன் பதிப்பாசிரியர்) ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார். Neo-nativity genre பற்றிய கட்டுரை. இவை தவிர வேறு சிலவற்றையும் எழுதியிருக்கிறார். அவர் என்ன எழுதியிருக்கிறார் என்ற பட்டியல் என்னிடம் இல்லை.

நந்தி பதிப்பித்து கொண்டுவருவதாக இருந்த நூலுக்காக தமிழ் சினிமாவில் காதல் என்ற தலைப்பில் கட்டுரை எழுதினேன். சில காரணங்களால் அது அச்சில் வரவில்லை. நந்தி கொண்டுவருவதாக இருந்த நூல் வெளியாகவில்லை, திட்ட அளவிலேயே நின்று பின் கைவிடப்பட்டது. இப்போது என்னிடம் அந்த கட்டுரையின் பிரதி இல்லை. கிட்டதட்ட தொலைந்துவிட்டது என்றே கொள்ளலாம். மீண்டும் அதே தலைப்பில் எழுத முடியும்,
அங்கும், இங்கும் என்று என் நூற்கள், சேகரித்தவை சிதறி இருப்பதால் சினிமா குறித்து ஒரு ஆய்வினை செய்யவோ அல்லது கள ஆய்வினை செய்யவோ இயலாத நிலை. தமிழ்நாட்டை விட்டு ‘வெளியேறி' கிட்டதட்ட 10 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது. இதன் விளைவாக எழுத நினைத்த சில கட்டுரைகள் மனதில் தேங்கி, மங்கி விட்டன. ஒருவேளை அடுத்த பிறவியில் சில சாத்தியமாகலாம் :). அதுவரைக்குமாவது உலகும், தமிழ் சினிமாவும் இருக்க வேண்டும் :). அதை விட முக்கியம் நான் மனித இனத்தில் பிறக்க வேண்டும், ஆனால் அதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு என்றே தோன்றுகிறது :).

கடந்த 15 ஆண்டுகளில் நான் அந்த இடுகையில் குறிப்பிட்டுள்ளது போல் வெகுமக்கள் சினிமா குறித்து ஆய்வுகளின் எண்ணிக்கை பெருகியுள்ளது. பல நூல்களும், ஆய்வறிக்கைகளும் வெளியாகியுள்ளன. குறிப்பாக சொல்லப் போனால் பாலிவுட் படங்கள் குறித்த ஆய்வுகள், நூல்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. சில வாரங்களுக்கு முந்தைய அவுட்லுக் இதழின் அட்டைக் கட்டுரை வெகுமக்கள் வாழ்க்கையில் பாலிவுட்டின் தாக்கத்தினை பேசுகிறது. மக்கள் சினிமாவிலிருந்து சிலவற்றை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். அதே சமயம் அவர்களை வெறும் நுகர்வோராக, திரைக்கும்,நிஜத்திற்கும் வேறுபாடு தெரியாத அறிவிலிகளாகப் பார்க்க முடியாது. தொலைக்காட்சி பார்வையாளர்களும், தொலைக்காட்சியும் குறித்த ஆய்வுகள், ரசிக மன்றங்கள், fandom குறித்த ஆய்வுகளை இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். குறிப்பாக Michel de Certeau முன்வைத்த textual poaching, ஹென்றி ஜென்கிஸ் எழுதிய Textual Poachers என்ற நூல். ஜெட் லியின் படங்கள் ஆந்திராவில் எப்படி
ரசிக்கப்படுகின்றன என்று எஸ்.வி. ஸ்ரீநிவாஸ் ஆராய்ந்திருக்கிறார்.

இப்போது, வெகுமக்கள் சினிமா என் பிரதான ஆய்வு அக்கறையில்லை. இப்போது இதில் யார் என்ன எழுதுகிறார்கள், எத்தகைய ஆய்வுகள் செய்யப்படுகின்றன என்பதை நான் கூர்மையாக அவதானிப்பதில்லை. ஆனால் எப்போது தேவைப்பட்டாலும் என்னால் அந்தத்
தகவல்களை பெற முடியும். cultural studies போன்ற ஆய்வுத்துறைகளில் வெளியாகும் கட்டுரைகள், நூற்களைப் பார்த்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது.

sarai போன்ற அமைப்புகள் வெகுமக்கள் சினிமா என்பதை நேரடியாகப் பேசாவிட்டாலும், அவற்றின் செயல்பாடுகள், அவை செய்யும்/ஆதரிக்கும்
ஆய்வுகள் முக்கியமானவை. வெகுமக்களை வெறும் திரைப்பட நுகர்வோர்களாக பார்ப்பதை விட அவர்கள் பண்பாட்டு ரீதியாக திரைப்படங்களை எப்படி appropriate செய்கிறார்கள், எப்படி பயன்படுத்தி புதியனவற்றைக் கொண்டு வருகிறார்கள் என்பது கவனம் பெற வேண்டிய ஒன்று. சராய் செய்யும் ஆய்வுகள் சில இந்த விதத்தில் ஊடகங்கள், மென்பொருள், கணினி, திரைப்படம் போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய media ecosystem குறித்தனவாக இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதிலிருந்து திசை பிரியும் கிளைகள் பல. உதாரணமாக ரீமிக்ஸ் என்ற ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டால் கூட அதில் ஆய்வதற்கும், எழுதுவதற்கும் நிறைய இருக்கின்றன. நான் சிலவற்றை யோசித்து வைத்திருக்கிறேன்.

வேறொரு கோணத்தில் பார்த்தால் இன்று ஹாலிவுட்டிற்கு நிகராக உலக அளவில் பெரிய அளவில் திரைப்படத் துறை இந்தியாவில்தான் இருக்கிறது. இந்திய சினிமா உலகமயமாக்கலை பயன்படுத்திக் கொண்டுள்ளது. இந்திய சினிமா தொழில் நுட்பரீதியாக பின் தங்கிவிடவில்லை. இந்திய அரசு சினிமாவிற்காக சிறப்பு சலுகைகளை தராமலே இந்திய சினிமா வலுவாக இருக்கிறது. ஐரோப்பாவில், குறிப்பாக பிரான்ஸில் அப்படியில்லை. ஹாலிவுட்டை சமாளிக்க முடியாமல் கொரிய சினிமா திணறுகிறது. ஒரு கோணத்தில் பார்க்கும் போது ஆயிரம் விமர்சனங்கள் இருந்தாலும் இந்திய சினிமா (பாலிவுட், கோலிவுட் இத்தியாதி) வலுவாக இருப்பது அவசியம். இல்லையென்றால் ஹாலிவுட் இந்திய சினிமாவின் இடத்தில் வந்து உட்கார்ந்து கொள்ளும், கலச்சார மேலாண்மைவை முன்னிறுத்த முயற்சிக்கும். பன்முகத்தன்மை என்று வரும் போது சினிமாவில் அது அவசியம். அதே சமயம் இந்திய சினிமா இந்தியாவில் உள்ள பாரம்பரிய நிகழ்கலைகள், நாட்டார்கலைகள் மீதும் எத்தகைய தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்பதையும் யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஒருபுறம் பல காரணங்களால் பராம்பரிய நிகழ்கலைகள், நாட்டார்கலைகள் பல சவால்களை
எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. உலகமயமாக்கல் இவற்றுக்கான சந்தையை ஏற்படுத்தியுள்ளது
என்றாலும், அதன் நேர்மறை,எதிர்மறை விளைவுகளை எளிதில் பிரித்து ஆராய்வதில்
சிக்கல்கள் உள்ளன. மேலும் பண்பாட்டு பன்வகைத்தன்மை என்று நோக்கும் போது
பண்பாடுகளிடையேயுள்ள உறவுகளில் உள்ள சமச்சீரற்ற தன்மையும் முக்கியத்துவம்
பெற வேண்டும். தொழில்நுட்ப சாத்தியபாடுகள் காரணமாக இன்று ஆவணப்படுத்தவும்,
புதுமைகளைக் கொண்டுவருவதும் எளிது.இவற்றை எப்படிக் கையாள்வது என்பதுதான்
கேள்வி. இன்னமும் டியுக் யுனிவற்சிசடி பிரஸ், ஆக்ஸ்போர்டு யுனிவர்ஸிடி பிரஸ்
மூலம்தான் நாம் நம்முடைய வெகுமக்கள் கலாச்சாரத்தினை புரிந்து கொள்ளப் போகிறோமா?

வேறு சிலவற்றை இன்னொரு தருணத்தில் எழுதுகிறேன்.

Labels: , , , , ,

உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியும், அரைவேக்காடு அலசல்களும்

உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியும், அரைவேக்காடு அலசல்களும்

அரைகுரை புரிதலுடன் எழுதுபவர்களுக்கு ஆனந்த விகடன் முதல் புதிய ஜனநாயகம் வரை எழுத இடம் இருக்கிறது. அமெரிக்கா திவால், அதற்கு இந்தியா அடிமையாகிறது என்று எழுதுவதில் அர்த்தமில்லை. ஒழுங்குமுறைப்படுத்தலை அரசுகள் செய்யத் தவறியதன் விளைவு இது. இத்துடன் நிதி நிறுவனங்கள் செய்த ‘சாமர்த்தியமான' வேலைகளும் இந்த சிக்கலில் நிறுத்தியுள்ளன.

பொருளாதார சரிவோ அல்லது நெருக்கடியோ, ஏன் பொருளாதார வீழ்ச்சியோ புதிததல்ல. ஞாநி போன்றவர்கள் இந்தியாவில் இந்தியன் வங்கி போன்ற பொதுத்துறை வங்கிகள் ஏன் வராக்கடன் பிரச்சினையால் நட்டத்தில் வீழ்ந்தன, அவற்றை அரசுதான் காப்பாற்றியது என்பதை
குறிப்பிடுவதில்லை. ஜப்பானிலும் நிதி நிறுவனங்கள் நெருக்கடியில் திணறி பின்னர் மீண்டன. ஆசிய நாடுகள் சிலவற்றில் 1997-98ல் பெரும் நிதி நெருக்கடி ஏற்பட்டது, அவை மீண்டன. முக்கியமான படிப்பினை ஒழுங்குமுறைப்படுத்தல் தேவை என்பதே. ரிசர்வ் வங்கியின்
ஒழுங்குமுறைபடுத்தலின் கீழ் இருந்தும் இந்திய பொதுத்துறை வங்கிகள் ஏன் நட்டத்தில் வீழ்ந்தன, ஏன் வராக்கடன்களும், அவற்றின் மீதான வட்டித்தொகையும் அதிகரித்து முதலுக்கே மோசம் போன கதை ஏற்பட்டது, சில கூட்டுறவு வங்கிகளும் கூட திவாலாகும் நிலைக்கு வந்தது ஏன் - இப்படி பல கேள்விகள் இருக்கின்றன.

அமெரிக்கா இன்று திணறுவதால் இங்கு தங்கள் மேதாவித்தனத்தைக் காட்டும் மருதன்களும், ஞாநிகளும் அடிப்படைகளைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அதில் விருப்பமுமில்லை என்று நினைக்கிறேன். இயற்கைப் பேரழிவு, நோய்,போரால் பொருளாதாரம் நாசம் போன்ற
எதுவும் அமெரிக்காவில் நிகழவில்லை. நிதித்துறையில் (பரந்த பொருளில்) ஏற்பட்ட சிக்கல் பல துறைகளிலும் தாக்கம் விளைவித்துள்ளது. இதன் விளைவு உலகெங்கும் எதிரொலிக்கிறது. மற்றப்படி அமெரிக்காவின் அடித்தளம் வலுவாகவே உள்ளது. இன்றும் டாலரின் மதிப்பில் மாற்றம் ஏற்பட்டாலும் அதற்கான மாற்று என்று எதுவும் இல்லை. அமெரிக்காவின் அறிவியல், தொழில்நுட்பம், உயர்கல்வி போன்றவை வலுவாகவே உள்ளன. அதே போல் விவசாயத் தொழிலும் நன்றாகவே உள்ளது. அமெரிக்கா இந்த நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளக் கூடிய வலுவை கொண்டிருக்கிறது. இரண்டாம் உலகப் போரினால் மோசமாக பாதிக்கப்பட்ட ஐரோப்பாவும் வீழ்ந்து விடவில்லை. அந்த பாதிப்பினையும் மீறி வளர்ச்சியுற்றது. ஜப்பானும் இரண்டாம் உலகப் போரின் பாதிப்புகளை எதிர்கொண்டு தன் பொருளாதாரத்தை வளர்த்தெடுத்தது. அமெரிக்கா இந்த சிக்கலை சமாளித்து சில ஆண்டுகளில் மீளும். இதிலிருந்து சில படிப்பினைகளை அது கற்றுக் கொள்ளக்கூடும்.
ஒருவிதத்தில் முதலாளித்துவத்தில் இது இயல்பான ஒன்றாகி விட்டது. அழிவும், ஆக்கமும், ஏற்றமும், வீழ்ச்சியும் இல்லாத முதலாளித்துவ வளர்ச்சி இல்லை. இதற்கான விலைகளை யார் கொடுக்கிறார் என்பதே முக்கியம்.

இதை சமகால முதலாளியத்தின் அடிப்படை சிக்கல் என்று கருதலாம்.முதலாளியப் பொருளாதாரம் உலகளாவிய ஒன்றாக மாறிவிட்ட பின், உலகமயமாதலின் விளைவாக முதலாளியப் பொருளாதாரத்தினை ஒரளவே பின்பற்றும் நாடுகளும் உலகச் சந்தையுடன் வணிகம் செய்துவருவதால், முன் எப்போதையும் விட அமெரிக்காவில் ஏற்ப்பட்ட நெருக்கடியின் தாக்கங்கள் எதிரொலிக்கின்றன. ஐஸ்லாந்து போன்ற சிறிய நாடும் இன்று உலகமயமாதலையும், நிதி துறை தாராளமயமாக்கலையும் பயன்படுத்திக் கொண்டு பலன்களையும், நெருக்கடி ஏற்படும் போது எதிர்பாரா விளைவுளையும் அனுபவிக்கின்றன.
பின்னதை குறிப்பிடுவர்கள் முன்னதால் விளைந்த பயன்களை குறிப்பிடுவதில்லை. அரசுகள் தேவைப்படும் போது ‘சோசலிச' நடவடிக்கைகளை எடுப்பது புதிது அல்ல. அதில் தவறும் இல்லை. இதை வைத்துக் கொண்டு பழைய சோசலிசப் பாணி பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கு இன்று ஆதரவு தேடுவது நகைப்புக்குரியது. எனென்றால் இன்று முதலாளித்துவத்திற்கு மாற்று சோசலிசப் பொருளாதாரம் என்று காட்டுகிற வகையில் எந்தப் பெரிய நாட்டின் பொருளாதாரமும் சோசலிச பொருளாதாரமாக இல்லை. ரஷ்யாவின் பொருளாதாரம் கணிசமான அளவிற்கு எண்ணெய் வளத்தினை சார்ந்துள்ளது. வியத்நாமும், சீனாவும் உலகச் சந்தையினால் பலன் அடையவே நினைக்கின்றன. அமெரிக்கப் பொருளாதார வளர்ச்சி பாதிக்கப்பட்டு அதன் விளைவாக பொருட்களுக்கான தேவை குறைந்தால் அல்லது உலகளாவிய பொருளாதார தேக்கம், வளர்ச்சி குறைவு ஏற்ப்பட்டால் அது சீனாவையும் பாதிக்கும். சீனாவின் அந்நிய செலவாணி இருப்பு கணிசமாக இருப்பாதலும், வேறு சில அம்சங்கள் அதற்கு சாதகமாக இருப்பாதாலும் அதால் பாதிப்பின் விளைவும் மோசமாக இல்லாதபடி ஒரளவேனும் பாதுக்காத்துக் கொள்ள முடியும். இந்த நெருக்கடியில் எண்ணெய் விலை குறைந்துள்ளது. தேவை குறையக்கூடும் என்பதால் விலை குறைவு. இது இன்னமும் குறையலாம். முன்பு எண்ணெய் விலை கூடிய போது அதற்குக் காரணம் என்று குற்றம்சாட்டப்ப பட்ட அமெரிக்க நிதி நிறுவனங்களில் சில இன்று இல்லை. எண்ணெய் விலை யூக வணிகத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்பதற்கு இந்த ஏற்ற, இறக்கம் ஒரு சான்று.

உலகமயமாதல் அரசுகளுக்கு ஒழுங்குமுறைப்படுத்தலில் சவால்களை விடுக்கிறது. அதுவும் நிதித்துறையைப் பொருத்தவரை இந்த சவால்கள் மிக அதிகம். அரசுகள் வெளி நாட்டு மூலதனத்தினை வரவேற்கின்றன, அதே சமயம் தங்கள் நாட்டு நிறுவனங்கள் உலக அளவில் வளர்ச்சியுறவும் உதவ விரும்புகின்றன. இப்படி பல காரணங்களால் இன்று முன்பை விட நிதி சந்தைகள் நெருக்கமாக பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. நாடுகளில் உள்ள அமைச்சகங்கள், மைய வங்கிகள் நெறிப்படுத்துகிறோம் என்றும், கறாராக ஒழுங்குமுறைப்படுத்துகிறோம் என்றும் கருதிக் கொண்டு சந்தை தரும் பயன்களை கிடைக்காமல் செய்ய முடியாது. வெளிநாட்டு மூலதனம் பல நாடுகளுக்கு மிகவும் தேவையாக உள்ளது. எனவே பங்குச் சந்தையில் அந்நிய முதலீடு, வங்கி, காப்பீடு துறைகளை திறந்துவிடுவது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. இல்லாவிட்டால் 2% , 3% என்றுதான் வளர்ச்சி விகிதம் இருக்கும்.ஆகவே தாராளமயமாக்கல் காலத்தின் கட்டாயம். அதைச் செய்யும் போது முறைப்படுத்தல் என்பதை எப்படி செய்கிறோம் என்பதுதான் கேள்வி. 1991க்கு முந்தைய இந்தியாவிற்கு நாம் திரும்ப முடியாது. பழைய சோசலிச பொருளாதாரக் கோட்பாடுகள் எப்போதும் வெற்றி பெற்றன என்பது இல்லை. வங்கி, காப்பீடு துறையை இன்னும் அதிகமாக 'திறந்து' விட்டிருந்தால் இந்த நெருக்கடியினால் சற்று அதிகமான பாதிப்பு ஏற்ப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் பாதிப்புதான் ஏற்பட்டிருக்கும் என்ற வாதத்தை நான் நிராகரிக்கிறேன்.பொருளாதார,நிதிக் கொள்கை என்பது புதிய வாய்ப்புகளையும்,அதனால் ஏற்படக் கூடிய ஆபத்துக்களையும், பலன்களையும் கணக்கில் கொண்டு வகுக்கப்படுமானால் அதனால் நன்மை விளையலாம். எதிர்பாராத விளைவுகளுக்கும் தயாராக இருக்க வேண்டும். 100% உத்தரவாதம் இருந்தால்தான் இதை செய்ய வேண்டும் என்று பார்த்தால் பலவற்றை செய்யவே முடியாது. இடதுசாரிகளைப் பொருத்தவரை அவர்களுக்கு இது விமர்சிக்க ஒரு வாய்ப்பு. ஆனால் இந்த நெருக்கடி சோசலிசம் சிறந்தது என்று நிருபிக்கிறது என்று கொள்ள முடியாது, மாறாக உலகமயமாதல், தவறான கொள்கைகள் காரணமாக ஏற்படும் விளைவுகளைக் காட்டுகிறது. இது சந்தைப் பொருளாதாரக் கோட்பாட்டின் தோல்வி என்பதை விட கட்டுப்பாடற்ற சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் தோல்வி என்பதே சரியாக இருக்கும்.

இந்த நெருக்கடியை ஒரு படிப்பினையாக நாடுகள் கொள்ளுமானால் அது நல்லது. இல்லாவிடில் வரலாறு திரும்பும்.

[ஆம், இது 'பொலிட்டிக்கலி இன்கரெக்ட்'டான இன்னொரு இடுகை என்பது எனக்குத் தெரியும். பெரியாரின் எழுத்துக்களை நாட்டுடமையாக்க கூடாது என்ற ‘பொலிட்டிக்கலி இன்கரெக்ட்'டான நிலைப்பாட்டினையும் நான் எடுத்திருக்கிறேன். அதையும் விளக்கி எழுதுவேன்.]

Labels: ,

ஜமியா நகரில் நடந்தது என்ன

ஜமியா நகரில் நடந்தது என்ன

ஜமியா நகரில் செப்டம்பரில் நடந்தது குறித்து தமுமுகவின் அதிகார பூர்வதளம், சத்திய மார்க்கம் இணையதளம், போன்றவற்றில் , 'முற்போக்கு', ‘இடதுசாரி', ‘மனித உரிமை' அமைப்புகள்,அவற்றின் ஆதரவாளர்கள் செய்து வரும் பொய் பிரச்சாரங்களுக்கு பதிலடியாக
ஹிந்து நாளேட்டில் ப்ரவீன் சுவாமி ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார்.

இந்தியாவில் தீவிரவாதத்திற்கு மறைமுக ஆதரவு தருபவர்களும்,அவர்களுக்கு உறுதுணையான அமைப்புகளும், 'முற்போக்கு', ‘இடதுசாரி', ‘மனித உரிமை' அமைப்புகள்,அவற்றின் ஆதரவாளர்கள் ஒரணியில் நிற்கிறார்கள்.இந்த கும்பல்கள் இதைப்
படித்து மனம் மாறும் என்றோ அல்லது உண்மையை பேசும் என்றோ எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. பியுசில் சென்னையில் நடத்திய கூட்டத்தில் தமுமுகவின் தலைவர் கலந்து கொண்டு காஷ்மீர் குறித்த வழக்கமான பொய் பிரச்சாரங்களை அவிழ்த்து விட்டிருக்கிறார். காஷ்மீர் இந்தியாவின் பகுதிகளில் ஒன்று, இதில் எந்தவிதமான சந்தேகமும் இல்லை என்றெல்லாம் அவர் கூறவில்லை. மாறாக அருந்ததி ராயின் மேற்கோளை அங்கீகரித்து பேசியிருக்கிறார். இப்படி இந்தியாவின் ஒற்றுமையை, இறையாண்மையை கேள்விக் கேட்பவர்களுக்கும், கருத்து சுதந்திரத்தினை மதிக்காதவர்களுக்கும் பியுசில் மேடை தருவது என்பது வெட்கக் கேடு.

இத்தகைய தருணத்தில் ப்ரவீன் சுவாமியின் கட்டுரைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
ப்ரவீன் காஷ்மீர் மற்றும் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் குறித்து தொடர்ந்து எழுதிவருகிறார்.
ஒரு நூலும் எழுதியிருக்கிறார். இந்தக் கட்டுரை ஜமியா நகரில் நடந்தது குறித்து
பரப்பபட்டுள்ள கட்டுக்கதைகள், வதந்திகள், மற்றும் ‘மனித உரிமை' அமைப்புகளின்
குற்றச்சாட்டுகளுக்கு பதில் தருகிறது. தமுமுக இவரை கருத்து தீவிரவாதி என்று எழுதியது.
ஏனெனில் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம், பாகிஸ்தான் அதற்கு தரும்/தந்த ஆதரவு குறித்து
ஒருவர் எழுதினால் அது தமுமுகவிற்கு பிடிக்காதுதானே.

இந்தக் கட்டுரை தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படுமா என்று தெரியவில்லை. அதற்கான வாய்ப்புகள்
குறைவு. எனவே ஆங்கிலத்தில் படியுங்கள் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

Labels: , , ,

'வருத்தப்பட்டு பாரம் சுமக்கின்றவர்களே! எங்களிடம் வராதீர்கள்'

'வருத்தப்பட்டு பாரம் சுமக்கின்றவர்களே! எங்களிடம் வராதீர்கள்'

[தலித் முரசு ஆகஸ்ட் 2008 இதழில் வெளியான கட்டுரை, இங்கு தகவலுக்காக, ஆவணப்படுத்த. கட்டுரையில் இருந்த அட்டவணை இங்கு இடம் பெறவில்லை. இளங்கோவன் எழுதியது குறித்த என் கருத்துக்கள் பின்னர் பதியப்படும்.]

வருத்தப்பட்டு பாரம் சுமக்கின்றவர்களே! எங்களிடம் வராதீர்கள்

அய். இளங்கோவன்
http://www.keetru.com/dalithmurasu/aug08/ilangovan.php


தலித் கிறித்துவர்களுக்கு அரசு நிர்வாகத்தில் இடஒதுக்கீடு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று கிறித்துவ மதப் பீடங்களும்; தலித் - முஸ்லிம் ஒற்றுமையை வலியுறுத்தி முஸ்லிம் அமைப்புகளும் இடையறாமல் குரல் கொடுத்து வருகின்றன; போராட்டங்கள் நடத்துகின்றன. இத்தகைய போராட்டங்களையும், கோரிக்கைகளையும் முனைந்து ஆதரிக்க வேண்டும் என்பதில் இருவேறு கருத்துக்கள் இருக்க முடியாது. ஆனால், அந்த மத அமைப்புகள் நடத்தும் கல்வி நிறுவனங்களில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஓரங்கட்டப்படுகிறபோது, நாம் மவுன சாட்சியாக இருக்க வேண்டியதில்லை. தோழமையைத் தெரிவிக்கும் அதே நேரத்தில் சில நெருடல்களையும், வருத்தங்களையும் சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய தருணம் வந்திருக்கிறது.

சாதிய சமூகமாக இருக்கும் இந்தியாவில், தங்களுக்குப் போதிய அங்கீகாரம் வேண்டும் என்றுதான் தலித் மக்கள் பிற மதங்களுக்கு மாறினார்கள். இந்து மதம் சுமத்திய ஜாதி - தீண்டாமை, கல்வி மறுப்பு, வறுமை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட நினைத்தபோது ஆதரவு அளிக்கும் புகலிடமாக பிற மதங்கள் இருந்தன. கிறித்துவம், இஸ்லாம், சீக்கியம், பவுத்தம் போன்ற சமத்துவ மதங்களை அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். இவற்றுள் கிறித்துவமும், இஸ்லாமும் பலம் பொருந்திய மாற்று மதங்களாக இங்கே இருக்கின்றன. பல நூறு கல்வி நிறுவனங்களையும், தொழில் நிறுவனங்களையும் அவை நடத்துகின்றன. ஆனால் இம்மதங்களைத் தழுவிய தலித் மக்களுக்கு உரிய பிரதிநிதித்துவத்தை இவர்கள் அளிக்கின்றார்களா? சட்டப்படி தான் நாங்கள் நடந்து கொள்கிறோம் என்று அவர்கள் சொல்லக்கூடும். ஆனால், அவர்கள் சமூகநீதிக் கொள்கைப்படி நடந்து கொள்ளவில்லை என்பதே நமது ஆதங்கம்.

தலித் மக்களின் நெடுநாள் கோரிக்கைகளை அலட்சியப்படுத்திவரும் அரசைக் கண்டிக்கும் கிறித்துவ, முஸ்லிம் அமைப்புகளும் தாங்கள் நடத்திவரும் கல்வி நிறுவனங்களில், காலங்காலமாக வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உரிய இடஒதுக்கீட்டை வழங்குகின்றனவா என்று சுயபரிசோதனை செய்ய வேண்டிய தேவை எழுந்துள்ளது. அறிவாளிகளும், திறமையாளர்களும் மட்டும்தான் அரசு நிர்வாகத்துக்கும், ஆட்சிப்பொறுப்புக்கும் வேண்டும் என்றால், அங்கே பிரதிநிதித்துவம் என்கிற ஜனநாயகக் கருத்துக்கு இழுக்கு நேரும் என்கிறார் அம்பேத்கர். இடஒதுக்கீடு என்பது பிரதிநிதித்துவமே அன்றி வேறல்ல. இந்நிலையில், சிறுபான்மை கல்வி நிறுவனங்கள் தலித்துகளுக்கு இந்த 60 ஆண்டுகளாகப் போதிய பிரதிநிதித்துவத்தை ஏன் வழங்கவில்லை?

அரசு வேலைவாய்ப்பிலும், மாணவர் சேர்க்கையிலும் இடஒதுக்கீடு - கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பான கதையாகிக் கொண்டுள்ளது. இச்சூழலில் இடஒதுக்கீட்டு ஆதரவாளர்கள், இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரானவர்கள் செயல்படுவதைப்போல இரு மடங்கு கூடுதலாக செயல்படுகின்றார்களா என மக்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டியதும் தேவையாக உள்ளது. அரசு நிர்வாகம் மற்றும் அரசு நடத்தும் கல்வி நிறுவனங்களில் தலித்துகளுக்கென ஒதுக்கப்பட்டு நிரப்பப்படாத ஆயிரக்கணக்கான பின்னடைவுப் பணியிடங்கள் நிரப்பப்படவேண்டும் என்று போராடும் அதே வேளை கிறித்துவர்களாலும், முஸ்லிம்களாலும் நடத்தப்படும் கல்வி நிறுவனங்களின் வேலைவாய்ப்பில் இடஒதுக்கீடு மற்றும் மாணவர் சேர்க்கையில் இடஒதுக்கீடு ஆகியவற்றின் நிலை குறித்தும் நாம் கேள்வி எழுப்ப வேண்டியிருக்கிறது.

தமிழக அரசு நிர்வாகத்தில் மட்டும் தலித் மற்றும் பழங்குடியினருக்கான 17 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பணியிடங்கள் இன்றுவரை நிரப்பப்படாமல் உள்ளன. தமிழகத்திலுள்ள 67 அரசு கலை, அறிவியல் மற்றும் கல்வியியல் கல்லூரிகளில் 69 சதவிகித இடஒதுக்கீடு முழுமையாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. ஆனால், மத சிறுபான்மையினர் மற்றும் மொழிவாரி சிறுபான்மையினர் நடத்தும் 63 கல்லூரிகள் உள்ளிட்ட 160 அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளில், 50 சதவிகித இடஒதுக்கீடு என்பது ஏட்டளவில் தான் உள்ளது. குறிப்பாக, தலித் மற்றும் பழங்குடியினருக்கான இடஒதுக்கீடு அரசு உதவி பெறும் கல்லூரி மற்றும் பள்ளிகளில் கடந்த 60 ஆண்டுகளாக நடைமுறையில் இல்லை. அரசு உதவிபெறும் மருத்துவக் கல்லூரிகள் மற்றும் பொறியியல் கல்லூரிகளைத் தவிர, எஞ்சியுள்ள எந்த மருத்துவ, பொறியியல், மருத்துவம் சாராத பட்ட / பட்டய வகுப்புகளிலும் இடஒதுக்கீடு கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை. அதிர்ச்சியூட்டும் புள்ளி விவரங்கள் இதோ:

அரசு உதவி பெறும் சுமார் 160 தனியார் கல்லூரிகளில் இருக்கும் மொத்தப் பணியிடங்கள் (விரிவுரையாளர்கள்) 9,866. இதில் 618 பேர் மட்டுமே தலித்துகள். பழங்குடியினர் எவரும் இல்லை. ஆசிரியர் அல்லாத பணியிடங்கள் 5,326. இவர்களில் 838 பேர் மட்டுமே தலித்துகள். பழங்குடியினரோ ஒருவர் மட்டுமே. ஆக, மொத்தமுள்ள 15,192 (ஆசிரியர் - ஆசிரியர் அல்லாதோர்) பணியிடங்களில் ஒருவர் மட்டுமே பழங்குடி இனத்தவர். அதுவும் கூட பெருக்கும் பணியில் இருப்பவர். ஆசிரியர்களில் 30 பேர் இயலாதோர். 25 பேர் ஆதரவற்ற ‘கைம்பெண்கள்'. ஆசிரியர் அல்லாத பணியாளர்களில் 52 பேர் இயலாதோர். 42 பேர் ஆதரவற்ற ‘கைம்பெண்கள்'. மொத்தமுள்ள இந்த 15,192 பணியிடங்களில், 82 பேர் இயலாதோர், 67 பேர் ஆதரவற்ற ‘கைம்பெண்கள்'. பார்க்க முடியாதவர்கள் பார்க்கிறார்கள்; நடக்க முடியாதவர்கள் நடக்கிறார்கள் என்று மேடை தோறும் மதப்பிரச்சாரம் செய்யும் கிறித்துவ கல்வி நிலையங்களின் உண்மை முகம் இதுதான்!

மேலும் இதில் குறிப்பிடத்தகுந்த செய்தி என்னவெனில், அரசுக் கல்லூரிகளிலுள்ள மொத்தப் பணியிடங்கள் 4,915. அதே போல அரசு உதவி பெறும் தனியார் கல்லூரிகளில் இரண்டு மடங்கு ஆசிரியர் பணியிடங்கள் உள்ளன. ஆண்டுதோறும் அரசு வழங்கும் 100 சதவிகித மானிய உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் மொத்தம் 9,866 ஆசிரியர்கள் பணிபுரிகின்றனர். இவர்களில் 618 பேர் மட்டுமே தலித்துகள். இட ஒதுக்கீட்டின்படி 9,866 பணியிடங்களில், 1,883 தலித் விரிவுரையாளர்கள் இருக்க வேண்டும். ஆனால் 1,265 தலித் விரிவுரையாளர் பணியிடங்கள் இத்தனியார் கல்லூரிகளில் நிரப்பப்படாமலேயே விடப்பட்டுள்ளன.


தமிழகத்தில் உள்ள 63 கல்லூரிகளில், சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் அரசு உதவி பெற்று நடத்தும் 50 கல்லூரிகளில், ஒரு தலித் கூட விரிவுரையாளராக இல்லை. இப்படி தலித்துகளுக்கு இட ஒதுக்கீட்டை மறுக்கும் 50 கல்லூரிகளில் 45 கல்லூரிகள் மத சிறுபான்மையினரால் நடத்தப்படுபவை. 14 கல்லூரிகளில் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரே ஒரு தலித் விரிவுரையாளர் மட்டுமே பணியில் உள்ளார். ‘வருத்தப்பட்டு பாரம் சுமப்பவர்களே! நீங்கள் எல்லோரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள். நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருகிறேன்' என்று உரக்க பேசும் கிறித்துவ, முஸ்லிம் கல்லூரிகளில், வருத்தப்பட்டு வருகிற தலித் மக்களுக்கு எந்த இளைப்பாறுதலும் தரப்படுவதில்லை. எங்களிடம் வராதீர்கள் என்ற நிலைதான் உண்மையில் நிலவுகிறது.

இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்து சுமார் 58 ஆண்டுகள் கடந்த பின்னரும் அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் இத்தகைய அவல நிலை தொடருவது வெட்கக்கேடானது மட்டுமல்ல, கடும் கண்டனத்திற்குரியதுமாகும். பெரும்பான்மை சமூகத்தினர் நடத்தும் கல்லூரிகளில் இடஒதுக்கீடு ஓரளவுக்காவது கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. சிறுபான்மையினர் நடத்தும் கல்லூரிகளிலோ இடஒதுக்கீடு முற்றாக இல்லை. சிறுபான்மையினர் நடத்தும் கல்வி நிறுவனங்கள், தலித் மக்களுக்கும் தலித்துகளின் வேலைவாய்ப்புக்கும் எதிரானøவயா? என்ற கேள்வியையும் நாம் எழுப்ப வேண்டியுள்ளது. அரசமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 30(1) இன் முன்பு அதே அரசமைப்புச்சட்டத்தின் பிரிவுகள் 16(4) 46 மற்றும் 335 ஆகியவை செல்லத்தக்கவை அல்லவா?

மண்டல் குழு பரிந்துரையின் அடிப்படையில் இயற்றப்பட்ட இடஒதுக்கீட்டுச் சட்டம், இந்திரா சகானி - எதிர் - மய்ய அரசு வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஆய்விற்கு உட்படுத்தப்பட்டவாறு ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட உச்ச நீதிமன்ற அமர்வு கீழ்க்கண்டவாறு தீர்ப்பளித்தது : 1) இடஒதுக்கீடு 50 சதவிகிதத்திற்கு மிகாமல் இருத்தல் வேண்டும். 2) 50 சதவிகித இடஒதுக்கீடு என்பது பின்னடைவுப் பணியிடங்களையும் உள்ளடக்கியதாக இருத்தல் வேண்டும். 3) பணி நியமனம் செய்யும் ஆண்டில் உள்ள பணியிடங்களையே இடஒதுக்கீட்டிற்கு உட்படுத்த வேண்டும் (மொத்தப் பணியிடங்களை இடஒதுக்கீட்டின் அலகாகக் கொள்ளக்கூடாது). 4) பதவி உயர்வில் இடஒதுக்கீடு இல்லை (நீதிபதி ரத்தினவேல் பாண்டியன் நீங்கலாக). 5) சாதி அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீட்டில் ‘கிரீமிலேயர்' நீக்கப்பட வேண்டும்.

இத்தீர்ப்பினால் பல மாநிலங்களில் 50 சதவிகிதத்திற்கு மேல் நடைமுறையில் இருந்த இடஒதுக்கீடு, 50 சதவிகிதத்திற்குக் குறைக்கப்பட்டது (தமிழ்நாட்டில் 69 சதவிகிதம் உள்ள இடஒதுக்கீடு தொடர்புடைய வழக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தில் விசாரணையில் உள்ளது). இத்தீர்ப்புரையால் பதவி உயர்வில் தலித் மற்றும் பழங்குடியினருக்கு இருந்த இடஒதுக்கீடு இல்லாமல் போனது. இந்திரா சாகானி வழக்கின் தீர்ப்புரை ஏற்படுத்திய பாதிப்புகளை சரி செய்ய அரசமைப்புச் சட்டம் 1995 மற்றும் 2000த்திலும் திருத்தப்பட்டது. அரசமைப்பு (திருத்தச்) சட்டம் 1995 இன் மூலம், தலித் மற்றும் பழங்குடி இனத்தவருக்குப் பதவி உயர்வில் இடஒதுக்கீடு உறுதி செய்யப்பட்டது. அரசமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 16(4ஏ) சேர்க்கப்பட்டது:

‘16(4அ) Nothing in this article shall prevent the state from considering any unfilled vacancies of a year which are reserved for being filled up in that year in accordance with any provision for reservation made under clause (4) or clause (4A) as a separate class of vacancies to be filled up in any succeeding year or years and such class of vacancies shall not be considered together with the vacancies of the year in which they are being filled up for determining the ceiling of fifty percent reservation on total number of vacancies of that year’

1995 மற்றும் 2000 ஆம் ஆண்டு அரசமைப்புச் சட்டத்திருத்தங்கள், வேலைவாய்ப்பில் இடஒதுக்கீடு குறித்த வழக்குகளின் தீர்ப்புரைகளில் சொல்லப்பட்ட தடைகளுக்கு நிவாரணம் அளிப்பதாக இருந்தன.

இந்திரா சகானி - எதிர் - மய்ய அரசு வழக்குத் தீர்ப்புக்குப் பின்னர் கல்வி நிறுவனங்களில் மாணவர் சேர்க்கையில் இனவாரி இடஒதுக்கீட்டினை எதிர்த்து எண்ணற்ற வழக்குகள் தொடரப்பட்டன. இவ்வாறு தொடரப்பட்ட வழக்குகளில் ஒன்றான டி.எம்.ஏ பாய் பவுண்டேஷன் - எதிர் - கர்நாடக அரசு (2003)) வழக்கில், பதினோறு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, கல்வியை வர்த்தகப் பொருளாக, அதாவது கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவி நிர்வகிப்பது அரசமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 19(1)(g)இன்படி வாணிபம் செய்யும் அடிப்படை உரிமை எனத் தீர்ப்புரைத்தது. இத்தீர்ப்பின்படி அரசு உதவி / மானியம் பெறாத எந்த ஒரு கல்வி நிறுவனத்தின் செயல்பாட்டிலும், அரசு தலையிட முடியாது. இக்கல்வி நிறுவனங்களில் இனவாரி இடஒதுக்கீட்டை நடைமுறைப்படுத்தவோ, அரசு இடங்கள் இவை எனவோ எதையும் கோர முடியாது. இத்தீர்ப்புரை கல்வி வாணிபத்தை அங்கீகரித்தது மட்டுமின்றி, கல்வி தருவது அரசின் கடமை என்ற நிலையையும் மாற்றியமைத்தது. அரசும் கல்வி தரும் தன் அடிப்படைப் பொறுப்பிலிருந்து விலகி இத்தீர்ப்புரைக்கு ஆதரவாக இருந்தது.

மோசமான விளைவுகளுக்குக் காரணமான இத்தீர்ப்புரை பற்றி எந்த ஓர் அரசியல் கட்சியும், சமூக நீதி இயக்கமும் இன்றுவரை வாய் திறக்கவில்லை. மக்களுக்கு கல்வி தரும் பெரும் பொறுப்பைப் பற்றி கடந்த 16 ஆண்டுகளாக கவலையற்றவர்களாகவே இவர்கள் உள்ளனர். டி.எம்.ஏ. பாய் பவுண்டேஷன் - எதிர் - கர்நாடகா அரசு வழக்கின் தீர்ப்பே 2002ஆம் ஆண்டு முதல் புற்றீசல் போன்ற சுயநிதி பொறியியல், மருத்துவம் மற்றும் மருத்துவம் சார்ந்த கல்வி நிறுவனங்கள் தோன்ற முதன்மைக் காரணமாகி இருக்கிறது.

டி.எம்.ஏ. பாய் வழக்கினைத் தொடர்ந்து இஸ்லாமிக் அகாடமி ஆப் எஜுகேஷன் - எதிர் - கர்நாடக அரசு வழக்கில் (2003), அய்ந்து நீதிபதிகள் கொண்ட உச்ச நீதிமன்ற அமர்வு, சுயநிதிக்கல்வி நிறுவனங்களில் அரசு இட ஒதுக்கீட்டிற்கான சட்டம் இயற்றும்வரை ஏற்கனவே நடைமுறையில் இருந்த இனவாரி இட ஒதுக்கீடு தொடரலாம் என தீர்ப்புரைத்தது. இந்தத் தீர்ப்புரையைத் தொடர்ந்து பி.ஏ. இனாம்தார் - எதிர் - மகாராட்டிரா வழக்கில், சுயநிதிக் கல்வி நிறுவனங்களில் இடஒதுக்கீடு என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை என ஏழு நீதிபதிகள் கொண்ட உச்ச நீதிமன்ற அரசமைப்பு அமர்வு தீர்ப்புரைத்தது. இதன் மூலம் நாடெங்கிலும் உள்ள சுயநிதி மருத்துவம் மற்றும் பொறியியல், மருத்துவம் சார்ந்த பாடப்பிரிவுகள் அடங்கிய கல்லூரிகளில் இடஒதுக்கீடு என்றைக்குமே இல்லாமல் ஆகியிருக்கிறது.

இவ்வளவு பெரிய ஆபத்தினை சமூகம் எதிர்கொண்டுள்ளபோதும் இன்றைய அரசியல் கட்சிகள், மற்றும் சமூக நீதி இயக்கங்கள் இதைப்பற்றிக் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் போலி அரசியல் முழக்கங்கள் மட்டும் தொடர்ந்தபடி உள்ளன.

Labels: , , ,

”காந்திக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுத்தேன்

”காந்திக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுத்தேன்”

காந்தி பிறந்த நாளான அக்டோபர் 2ஐ முன்னிட்டு சிறப்பு பதிவு.

காந்தி சென்னை வந்த போது அவர் குடிக்க காப்பி கிடைக்குமா என்று கேட்டதால்,
சுடச் சுட பசும்பாலில் திக் டிகாஷ்ன் விட்டு காப்பி போட்டுக் கொடுத்தேன், இந்தப் பெண்ணை பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்று தன் கணவரிடம் காந்தி கூறியதாக என் பாட்டியின் அம்மா கூறியிருக்கிறார். அவர் அதை பல முறை கூறியும் அவர் குரலில் அதை பதிவு செய்யாதது என் தவறுதான். இது போன்ற வரலாற்றுக் குறிப்புகளை நான் எழுதி வைத்த குறிப்பேட்டில் காதல் கவிதை எழுதி அதை தன் காதலியிடம் காட்ட முயன்ற போது அடி வாங்கிய என் அத்தையின் மகன், காதலி கிழித்துப் போட்ட காகிதங்களை பொறுக்காமல் வந்து விட்டதால் அசட்டு காதல் கவிதைகளுடன் வரலாற்றுக் குறிப்புகளும் தொலைந்து விட்டன. மிஞ்சியது அந்த ஹோ & கோ டைரியின் அட்டைதான். தமிழருக்கு வரலாற்று உணர்வு இல்லை என்பதற்கு வேறு என்ன சான்று தேவை?

பாட்டிக்கு காந்தி மீது மிகவும் பக்தி. தன் கணவர் போன்ற பல முட்டாள் பிரமாணர்களை அவர் திருத்தினார் என்று நம்பினார். பாட்டி காந்தி வந்த போது நகையெல்லாம் தரவில்லை. இந்த மாதிரி சிக்கல் வருமென்று திருவாளர் ராகவனுக்குத் தெரியாமல், நகையை அடகு வைத்து கடன் வாங்கிவிட்டார். காந்தி நல்லவர், ஆனால் காங்கிரஸ்காரங்க மோசம், அவங்களை நம்பி நகையை தர முடியுமா, காங்கிரஸில் ஒரு காந்தி, எல்லாருமா காந்தி என்று கேட்டார். எனக்கு மோகன் தாஸ் என்று பெயர் வைக்க விரும்பினார். அப்போது ராகவனின் பிள்ளை, அதாவது என் தாத்தா, ஒரு வழக்கில் மோகன் தாஸ் என்ற கொலைகாரனுக்காக வாதாடினார். அதனால் அந்தப் பெயர் வைக்கக் கூடாது என்று வீட்டில் எதிர்ப்பு வந்தது, அப்புறம் பிச்சுமணி என்று வைத்த பெயரை நவீன பெயராக என்று ரவி ஸ்ரீநிவாஸ் என்று 19 வயதில் மாற்றிக்கொண்டேன். இன்னொரு காரணமும் உண்டு,அதை தக்க தருணத்தில் எழுதுகிறேன்.

அந்தக் காலத்தில் காந்தி தமிழ் நாட்டிற்கு வந்த போது ஒரு பெண்ணிடம் காபி கேட்டு குடிதத்தாக தமிழ்நாட்டில் காந்தி புத்தகத்தில் இல்லை, காந்தி ஆட்டுப் பால்தான் குடிப்பார் காப்பி குடிப்பதில்லை, காந்தி ஆட்டுப்பால் தேநீர்தான் குடிப்பார், பசும்பால் குடிப்பதை அவர் இங்கிலாந்தில் இருக்கும் போது நிறுத்தி விட்டார் என்று வரலாற்று அறிஞர்கள் பின்னூட்டம் இடுவதை தவிர்க்க பாட்டியிடம் பேசி சரியான தகவல்களை இட முயற்சிக்கிறேன்.

இரண்டே இரண்டு பிரச்சினைகள்தான் தடை. ஒன்று பாட்டியின் அம்மா இறந்து போய் ஒரு பத்தாண்டாகிறது, அவர் இறந்த போது நான் அருகில் இல்லை, இருந்திருந்தால் மூச்சு போவதற்கு முன் அதைச் சொல்லச் சொல்லி சாட்சிகளுடன் பதிவு செய்திருப்பேன். இரண்டாவது ஒஜோ பலகை மூலம் கூப்பிட்டாலும் அவர் இப்போதெல்லாம் வருவதில்லை. சொர்க்கத்தில் பயங்கர பிஸியா இல்லை என் மீது கோபமா, தெரியவில்லை.

இருந்தாலும் முயற்சித்து 98% தகவல்களை திரட்டி, சரி பார்த்தும் விட்டேன். காந்திக்கு அவர் காப்பி போட்டுக் கொடுத்திருப்பார் என்பதை நிருபிக்க பல ஆதாரங்கள் உள்ளன.

பாட்டியின் அப்பாவின் டைரியில் அந்த மாதம் காப்பிக் கொட்டைக்கு செலவழித்த தொகை, பாலுக்கு செலவழித்த தொகைக்கு கணக்கு இருக்கிறது. காந்தி அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்த போது கூடுதல் பால் வாங்கிய தொகையும் நாளந்தர கணக்கில் காட்டப்பட்டுள்ளது. அன்று கூடுதலாக அரிசி, காய்கறி செலவு தொகையும் அதில் காட்டப்பட்டுள்ளது. இன்று காந்தி தரிசனம், என் பாப விமோசனம், ஜானகி கதர் சேலை உடுத்தினாள் என்று வேறு எழுதியிருக்கிறார். சில சிறு தகவல்கள்தான் விடுபடுகின்றன.

காந்தி குடித்தார் அதாவது அந்தக் காப்பியைக் குடித்தார் என்பதற்கு சில ஆதாரங்கள் தேவைப்படுகின்றன. காந்தியின் சென்னை விஜயம் பற்றி மகாதேவ் தேசாய் குஜராத்தியில் எழுதிய நூல், அவரது நாட் குறிப்புகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு, அண்மையில்தான் வெளியாகியிருக்கிறது. அதை குஜராத்தி தெரிந்த நண்பரை படிக்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். அதில் ஜானகி ராகவன் போட்ட காப்பியை காந்தி குடித்தார் என்பதற்கு சான்று இருக்கும் என நம்புகிறேன். அந்த ஜானகி ராகவன் தான் என் பாட்டியின் அம்மா என்பதை நிருபிக்க முடியும். தேசாய் துல்லியமாக நாட் குறிப்புகளை எழுதியிருக்கிறார். தேதி வாரியாக,
நேர வாரியாக. காந்தி சாப்பிடும் கடலைகளின் எண்ணிக்கை உட்பட பலவற்றை பதிந்திருக்கிறார். தேசாய்க்கும் காப்பி கொடுத்தேன் என்று பாட்டி சொல்லியிருக்கிறார். ஆகவே தேசாய் தான் குடித்தேன் என்று எழுதியிருந்தாலும், காந்தியும் குடித்திருப்பார் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம். மேலும் தேசாய் தோசை சாப்பிட்ட பின்னர் எப்போதும் காப்பி குடிப்பார் என்று வேறொரு நூலில் எழுதியிருக்கிறார். தேசாய்ன்னு ஒருத்தர், செவப்பா, நெட்டையா, குல்லாப் போட்டிருந்தார், காந்தி கூடவே இருந்தார், அவர் தோசையை ரசிச்சு சாப்பிட்டார்ன்னு பாட்டி சொல்லியிருக்கிறார். தோசையை சாப்பிட்டவர் காப்பியும் குடித்திருப்பார் என்று கொள்ள முடியும்தானே. இப்படி சில தடயங்களை வைத்து உண்மையை காண முடியும்தானே. வரலாற்றியலில் 202 பாடம் படிததது இதற்கு உதவாதா என்ன ?

ஆகவே, காந்திக்கு என் பாட்டி காப்பி போட்டுக் கொடுத்ததை சான்றுகளுடன் அடுத்த அக்டோபர் 2ம் தேதிக்குள் ஒரு பதிவாக இட முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

Labels: , , , , , ,

ப்ருனோ லத்தூர்- நாகார்ஜுனன்- சுருக்கமான எதிர்வினை

ப்ருனோ லத்தூர்- நாகார்ஜுனன்- ஒரு சுருக்கமான எதிர்வினை


இந்த மாத தீராநதியில் வெளியான கட்டுரை. அவர் லத்தூர் எழுதி முடித்த பின் நான் எதிர்வினையாக சில கருத்துகளை முன் வைக்கலாம் என் நினைக்கிறேன். என்னைப் பொருத்த வரை இந்த constructed truth என்பது பிரச்சினைக்குரிய ஒன்று. ஏனெனில் இது இருபுறமும் வெட்டும் கத்தி போன்றது. இதை நீட்டித்தால் பரிணாமவாதமும் constructed truth என்பதால், பள்ளிகளில் creationism மும் சொல்லித் தரலாம் என்ற வாதத்தில் போய் முடியும். தமிழில் லத்தூரின் கருத்துக்களை social construction of science குறித்த
புரிதல் இல்லாமல் புரிந்து கொள்வது கடினம். அது போல் இந்த Actor-Network-Theoryயும் புரிந்து கொள்ள எளிது போல் தோன்றும், நடைமுறையில் பொருத்திப் பார்ப்பது எளிதல்ல. லத்தூர் ஒரு புறம் என்றால் டோனா ஹாரவே போன்றவர்கள் இன்னொருபுறம் பல
கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளார்கள். அறிவியல் குறித்த பெண்ணிய விமர்சனங்கள், பின்காலனிய விமர்சனங்கள், ஹாராவேயின் situated knowledge போன்று பல கோணங்களில் இன்றைய நவீன அறிவியல் குறித்த விமர்சனங்கள் முன் வைக்கப்படுள்ளன. எனவே லத்தூரின் கருத்துக்களை/விமர்சனங்களை இவற்றுடன் ஒப்பிட்ட்டும், வேறுபடுத்தியும் காண வேண்டும்.

'எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு துப்பாக்கியின் செயல்பாட்டை முன்வைக்கிறார் லத்தூர். அதை வைத்து ஒரு கொலை நடந்தால், கொல்வது துப்பாக்கியா அல்லது அதை வைத்திருப்பவரா என்ற கேள்வி வருகிறது. துப்பாக்கி என்பதை வைத்து வேட்டையாடலாம், அதைத் திருப்பிவைத்து கட்டையால் ஆணி அடிக்கலாம், துப்பாக்கிகளை ஒருவர் சும்மா சேகரிக்கலாம், அதைவைத்துக் கொலையும் செய்யலாம், ஆனால் அதைக்கொண்டு பல்குத்த முடியாது என்கிறார் லத்தூர். ஆக, துப்பாக்கிக்கென சில ஆற்றல்கள், சாத்தியங்கள், துணைநிரல்கள் sub-program-கள் உண்டு, பல்குத்துவது போன்ற செயலை அதன் கைவண்ணமாகக் காணவியலாது என்பது சரி. ஆனால் அது மாத்திரம் போதாது. இங்கே, கொலை என்பது நடக்கும் பட்சத்தில் அதைச் சாதிப்பது துப்பாக்கியோ, அதை
வைத்திருப்பவரோ மாத்திரமல்ல, இரண்டும் கலந்த ஒரு தொகுதியில் நடக்கும் மனித-மனிதமற்றவை இடையிலான பரிமாற்ற உறவே என்கிறார் லத்தூர்'

சட்டம் துப்பாக்கிக்கு agency இருப்பதாக கருதவில்லை. மனிதருக்கே அது இருப்பதாக கருதுகிறது. இந்த ‘பரிமாற்ற உறவு' என்பதிலும் கூட சட்டம் வெறும் செயல்பாட்டினை மட்டும் கருத்தில் கொள்வதில்லை. சூழல், செயல்பாட்டிற்க்கான காரணி, காரணகர்த்தாக்கள் என்பதையும் கருத்தில் கொள்கிறது. மனிதமற்றவை என்று வரும் போது ஒரு பாகுபாடு ஏற்படுகிறது. முன்கதவை லத்தூர் மூடினாலும், பின் கதவு வழியாக அது வந்து விடுகிறது. இப்போது கொலை என்பதை செய்பவர் துப்பாக்கி தற்செயலாக வெடித்து குண்டு பாய்ந்து கொலை நடந்து விட்டது என்று வாதிட முயன்றாலும், அதை அப்படியே
நீதிமன்றம் ஏற்காது. ஏனெனில் தற்செயலாக குண்டு வெடித்தாலும், உரிய உரிமம் இல்லாமல் துப்பாக்கி வைத்திருந்தால் அதுவும் குற்றமே. எனவே சட்டம் குற்றம் என்பதை ஒரு கருவியின் சாத்தியக்கூற்றினை மட்டும் கணக்கில் கொண்டு மதிப்பிடுவதில்லை. மனிதமற்றவைக்கும் agency இருப்பதாக கருதினால் அது நமது அடிப்படை நம்பிக்கைகளை கேள்விக்குட் படுத்துகிறது. இந்த மனித- மனிதமற்ற என்பதை தெகாத்தே மனிதர்களையும்,
விலங்குகளையும் வேறுபடுத்துவது எவை என்று சொன்னதின் தொடர்ச்சியாக காணலாம். ஹாரவே மனிதர் - நாய்கள் குறித்த உறவினை ஆய்ந்து எழுதும் போது மனிதருக்கும், பிற உயிரிகளுக்கும் உள்ள உறவு குறித்து முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகிறார். மனிதமற்ற என்று பிரிக்கும் போது agency குறித்த கேள்வி தவிர்க்க முடியாது. நாய்க்கு agency உண்டு, துப்பாக்கிக்கு கிடையாது. ஆனால் சட்டம் மனிதர், நாய் இந்த இருவருக்கும் உள்ள agency ஒன்றுதான் என்று கருதுவதில்லை. அப்படி கருதாமல் மாடு வேலி தாண்டி மேய்ந்தாலும் மாட்டு உரிமையாளர்தான் பொறுப்பு என்று சொல்கிறது.

இதில் லத்தூர் முன் வைத்துள்ளவை எத்தகைய புரிதலை மாற்றாக வைக்கின்றன என்பது எனக்கு விளங்கவில்லை. மேலும் மனிதம் என்று சொல்லும் போதே நாம் சிலவற்றை உணர்த்திவிடுகிறோம். மனிதமற்ற என்பது மனித என்பதன் other ஆகவே எப்போதும் கருதப்பட வேண்டுமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இந்தக் கேள்விகள் அறம், தத்துவம், பெண்ணியம் (ஆம், பெண்ணியம்) உட்பட பல துறைகளில் விவாதிக்கப்படுகின்றன.

'உலகளாவிய மட்டத்தில் பார்த்தால் புவிக்கொதிப்பு், ஓஸோன் மண்டலத்தில் ஓட்டை விழுதல், புகைப்பழக்கத்தால் புற்றுநோய் வருவது போன்றவை,விஞ்ஞானம் மூலமாகத் தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்னைகளாகக் கருதப்பெறுவன, இவைகுறித்த விஞ்ஞான விவாதங்கள் செயற்கையாக நிகழ்த்தப்பெறுவன. இந்தப்பிரச்னைகள் நீடிப்பதற்கு எதிரான அரசியல்-செயல்பாட்டை இடைநிறுத்திவைக்க, தவிர்க்க, இந்த விவாதங்கள் உதவுகின்றன. இவற்றால் லாபமடைவோருக்கெல்லாம் இந்த விவாதங்கள் பயனளிக்கின்றன என்கிறார் லத்தூர். அதாவது வாகனத்தயாரிப்பில் உள்ள பெரும் தொழில்-நிறுவனங்கள்,
பெட்ரோல் நிறுவனங்கள், சிகரெட் நிறுவனங்களில் தொடங்கி இந்தப் பட்டியலை விரிக்கலாம் என்று தெரிகிறது...'

இது எனக்கு புரியவில்லை. ஒட்டுமொத்தமாக பார்க்கும் போது லத்தூர் இது குறித்து கூறுவது வேறு என்று நினைக்கிறேன், கைவசம் நூல் இல்லாததால் சரி பார்க்க
முடியவில்லை.எப்படியிருப்பினும் இந்த கருத்து சர்ச்சைக்குரியதே. ஆங்கில மூலத்தினை நாகார்ஜுனன் இட்டால் மேற்கொண்டு எழுதலாம்.

விரிவஞ்சி இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

Labels: , ,

ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியும், கிட்டதட்ட 20 ஆண்டுகளும்

ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியும், கிட்டதட்ட 20 ஆண்டுகளும்

இன்று மின்னஞ்சல் ஒன்று வந்திருந்தது. அதை அனுப்பியவர் யார் என்று பார்த்த போது என்னால் ஒரு கணம் நம்ப முடியவில்லை. நட்புத் தொனியில் ஒரு சிறு மின்னஞ்சல். அவர் எழுதிய ஒரு கட்டுரையை அனுப்பியிருந்தார். இப்போது நீ என்ன செய்கிறாய் என்று
ஒரு informal தொனியில் அமெரிக்கர்கள் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளில் எழுதியிருந்தார். அனுப்பியவர் ஒரு அமெரிக்கப் பேராசிரியர். நான் யார் என்று அவருக்குத் தெரியாது. எங்கிருந்தோ என் மின்னஞ்சல் முகவரிகளை கண்டுபிடித்து எழுதியிருக்கிறார், அவர் சுட்டியுள்ள ஒரு கட்டுரையை எழுதியுள்ளது நான் என்று அனுமானித்து.

கிட்டதட்ட இருபதாண்டுகள் முன்பு நான் உயிரியல் தொழில் நுட்பம், விவசாயம் குறித்து படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அது தொடர்புடைய வேறு சில சர்ச்சைகள், ஆய்வுகளையும் குறித்து அறிந்திருந்தேன். அதில் ஒரு ஆய்வாளர் எழுதியுள்ளவை முக்கியமானவை என்று
தெரிய வந்தது. ஆனால் எனக்கு அவை எந்த நூலகத்திலும் கிடைக்கவில்லை. இந்தியாவில் அன்று அவை குறித்த அக்கறை மிகக் குறைவாக இருந்தது. அந்த காலகட்டத்தில் நான் வெகு தீவிரமாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அத்துடன் நிற்காமல் நூலகங்களை நம்பாமல் என் தேவைக்காக நூற்கள், கட்டுரைகள், அறிக்கைகள் என சேகரிக்க துவங்கியிருந்தேன். (1)

இந்நிலையில், 1988/89ல் எனது ஆர்வத்தினை முன்வைத்து அந்த ஆய்வாளருக்கு எழுதினேன். என்ன எழுதினேன் என்று இன்று நினைவில்லை. விரைவில் ஒரு பார்சல் என்னைத் தேடி வந்தது. அவர் எழுதிய நூல் பிரதி, அவர் பதிப்பித்த நூல் பிரதி, ஒரு கடிதம், சில கட்டுரைகள் அதில் இருந்தன. என் ஆர்வத்தினை பாராட்டி, உன் மின்னஞ்சல் முகவரி என்ன, என் மின்னஞ்சல் முகவரி இது, என்னை தொடர்பு கொள்ளத் தயங்காதே என்று ஒரு கடிதம். அப்போது இந்தியாவில் மின்னஞ்சல் என்பது மிக அபூர்வம். சில கல்வி நிலையங்களில், வணிக நிறுவனங்களில் மட்டும் இருந்த அரிய வசதி. நான் அதைப் பற்றிப் படித்திருக்கிறேன். bitnet என்பது பயன்பாட்டில் இருந்தது. எனக்கு கடிதம் எழுதிய அமெரிக்கர்/ஐரோப்பியர் பலர் அப்போதே உன் மின்னஞ்சல் முகவரி என்ன என்று கேட்டிருக்கிறார்கள். மின்னஞ்சல் இல்லை என்று பதில் எழுதியிருக்கிறேன். அந்த காலகட்டத்தில் பாக்ஸ் கூட பெருமளவு பயன்பாட்டில் இல்லை. டெலக்ஸ் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த, அங்கும் இங்கும் கம்யுட்டர் ஒரு வியப்பளிக்கும் பொருளாக, அனுமதி பெறாமல் தொடாதே என்று எச்சரிக்கையுடன் அறிமுகமாயிருந்தது :). எனவே என் போன்றவர்களுக்கு ஏர் மெயில்தான் பிற நாடுகளில் இருப்போருடன் தொடர்பு கொள்ள
ஒரே வழி . நற்பேறாக கணினியை பயன்படுத்தும் வசதி இருந்தது. இந்த இரண்டும் எனக்கு பேருதவியாக இருந்தது.

அவருக்கு மிக்க நன்றி தெரிவித்து கடிதம் எழுதினேன். பல முறை அந்த நூல்களைப் படித்தேன். அந்த இரு நூல்களும் எனக்கு புதிய வெளிச்சத்தைக் காட்டின. என் சந்தேகங்களுக்கு விடைகள் அதில் இருந்தன. இப்படியும் அணுகலாம் என்று பாதை காட்டின. பின் நான் தீவிரமாக சிலவற்றைக் குறித்து படிக்க துவங்கி, பிறகு புதிய திசையில் பயணித்தது, ஒரு விதத்தில் இன்னொரு அவதாரம்/இன்னொரு பிறவி. எடுத்தது தனிக் கதை :). அந்த இரண்டு நூல்களும் பின்னர் கூட எனக்கு படிக்க கிடைத்திருக்கலாம்.

ஆனால் முன்பின் தெரியாத ஒருவன் உலகின் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து கொண்டு தன் ஆர்வத்தினை முன்வைத்து கடிதம் எழுதியதை மதித்து அண்மையில் வெளியாகியிருந்த இரு நூல்களை இலவசமாக அனுப்பியதை என்னவென்று சொல்ல. அதுவும் ஏர் மெயிலில், அப்போதெல்லாம் தரை வழித் தபால் அனுப்பினால் கிடைக்க 4 அல்லது 5 மாதம் ஆகும். இவ்வளவிற்கும் நான் அப்போது ஆராய்ச்சி மாணவன் கூட இல்லை.

அந்த இரண்டு நூல்களையும் சுட்டாமல் இன்று சிலவற்றைப் பேச முடியாது. அவரது முனைவர் பட்ட ஆய்வேட்டினை அடிப்படையாகக் கொண்ட நூல் உலகளாவிய கவனத்தையும், ஒரு பரிசையும் பெற்றுத் தந்தது. அதைப் படிக்காமல் சிலவற்றை புரிந்து கொள்ள முடியாது என்று கருதக்கூடிய அளவிற்கு ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தினை முன் வைத்த நூல் அது. இப்போதும் அவை பல பாடத்திட்டங்களில் தொடர்ந்து இடம் பெறுகின்றன. கட்டுரைகள், நூல்களில் சுட்டப்படுகின்றன.

பின் சில முறை நான் அவருக்கு எழுதினேன். மின்னஞ்சல் வசதி வந்த பின் எழுதினேன். அவர் சில காலம் உடல்நிலை குன்றி இருந்ததால் கடிதங்களுக்கு பதில் எழுத இயலவில்லை என்று அவருடைய நண்பர் ஒருவர் கூறினார். அவருடைய ஆய்வு அக்கறைகளும்
வேறு சிலவற்றில் இருந்தன. அவை எனது பிரதான ஆய்வு அக்கறைகள் அல்ல.. பதில் போட்டிருந்தும் எனக்கு கிடைக்காமல் போயிருக்கலாம்.

ஒரு ஆறு/ஏழாண்டுகளாக நிலையற்ற வாழ்க்கை. இதில் சில மின்னஞ்சல் முகவரிகள் பயன்பாட்டில் இல்லை. இந்த 20 ஆண்டு காலகட்டத்தில் எனக்கு வர வேண்டிய வானஞ்சல் கடிதங்கள், மின்னஞல்கள் பல வரவேயில்லை. பல நூல்களும் எனக்கு வந்து சேரவில்லை.
நான் அனுப்பிய பலவும் உரிய முகவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. அதில் நான் அவருக்கு எழுதியதும், அவர் எனக்கு எழுதியதும் அடக்கம் என்று தோன்றுகிறது.

இப்போது அவரிடமிருந்து மின்னஞ்சல். யாருடைய ஆய்வுகள் எனக்கு ஒரு தெளிவான புரிதலைத் தந்ததோ, யாருடைய எழுத்துக்களை நான் பல முறை படித்து, மேற்கோள் காட்டி எழுதியிருக்கிறேனோ அவரிடமிருந்து ஒரு நட்புத் தொனியில் அடுத்த மாதம் ஒரு கருத்தரங்கில் அவர் வாசிக்கவிருக்கும் கட்டுரையை இணைத்து மின்னஞ்சல்.

அவருக்கு தெரிந்திருக்காது இருபதாண்டுகளுக்கு முன் தான் அனுப்பிய நூல்களும், கட்டுரைகளும் ஒருவனை ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளில் ஆழமாகப் படிக்க வேண்டும், முடிந்தால் ஆராய்ச்சி செய்தேயாக வேண்டும் என்று தூண்டியதை, அதன் விளைவுகளை. என் ஆய்வுக் கேள்விகள் அந்த இரு நூல்களின் கருப்பொருட்களிலிருந்து கிளைத்தவை. அதில் துவங்கி என் ஆய்வு ஒரு திசையில் சென்று சில சாத்தியக்கூறுகளை சொன்னது. இப்போது அவற்றை இந்தப் பேராசிரியர் சுட்டிக்காட்டி, பாராட்டி எழுதுகிறார். ஒரு வகையில் ஒரு வட்டம் முழுமையடைந்திருக்கிறது. ஒரு தொடர்பு புதுப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இது நான் எதிர்பாரா இன்ப அதிர்ச்சி. கிட்டதட்ட இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பு எனக்கு ஒரு நாள் சென்னையில் ஒரு நண்பகலில் என் கைக்கு கிடைத்த தபாலில் இருந்த நூற்களைக் கண்டு ஏற்பட்டது போன்ற வியப்புணர்வே இப்போதும் ஏற்படுகிறது. இனி அவருடன் தொடர்பில் தொடர்ந்து இருக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் இருக்கிறது.

(1) படித்த நூற்களை, கருத்துக்களை தமிழில் அறிமுகம் செய்ய வேண்டும், அறிவியல் தொழில்னுட்பத்தின் தாக்கம் குறித்தெல்லாம் எழுத வேண்டும் என்று தீர்மானித்து எழுத துவங்கினேன். சில நண்பர்களையும் அவ்வாறு எழுத வைக்க வேண்டும், இலக்கியம், கலை, மார்க்ஸியம் தாண்டி சமகால உலக சிந்தனைகளை தமிழில் அறிமுகம் செய்ய வேண்டும், என்பதற்காக சில முயற்சிகளில் ஈடுபட்டேன். தமிழ் சிறுபத்திரிகைகள் அதிகம் கண்டு கொள்ளாத அரசியல் பொருளாதாரம், சுற்றுச்சூழல், அறிவியல் தொழில் நுட்பம்-சமூகம் குறித்து விவாதிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் ஒரு வலைப்பின்னலை தமிழில் உருவாக்க வேண்டும்.அதில் பங்கு பெறுவோர் தாம் படிப்பவற்றை அறிமுகப்படுத்தி எழுத வேண்டும் என்றெல்லாம் திட்டமிட்டப்பட்டது. அவை வெற்றி பெறவில்லை. அந்த தோல்விகள் என் ஆர்வத்தினை பாதிக்கவில்லை.

1988 ல் வெளியான மக்கள் அறிவியல் என்ற நூலில் எழுதிய என் கட்டுரை உயிரியல் தொழில் நுட்பத்தின் சமூக தாக்கங்கள் குறித்த ஒரு அறிமுகக் கட்டுரை. பின்னர் நிகழில் தொடர்ந்து எழுதினேன்.

Labels: , , ,