ராஜன் குறை, அ.மார்க்ஸ் - இரு கட்டுரைகள்

ராஜன் குறை, அ.மார்க்ஸ் - இரு கட்டுரைகள்

ராஜன் குறை சத்திய கடுதாசியில் எழுதியதும், அதற்கு எதிர்வினையாக அ.மார்க்ஸ் தீராநதியில் எழுதியதும் இங்கு தகவலுக்காகவும், ஆவணப்படுத்தப்பவும் இடப்படுகிறது. இந்த இரண்டும் குறித்து எனக்கு கருத்துக்கள் உண்டு , எனினும் அதை இங்கு இப்போது இடப்போவதில்லை.அதற்காக பின்னர் கட்டாயம் இடப்படும் என்றும் அர்த்தமில்லை :)

.


முதலீட்டியத்தின் எரிபொருள் கனவுக் காலம் - ராஜன் குறை

‘மொழிபெயர்ப்பில் தொலைந்தவை’ என்ற சொற்றொடர் ஆங்கிலத்தில் புழங்குகிறது. ‘மொழிபெயர்ப்பில் தடம் மாறியவை’ என பட்டியல் போட்டால்
அதில் காபிடலிஸத்தின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பான முதலாளித்துவத்திற்கு முக்கிய இடம் கொடுக்கவேண்டும். இது காபிடலிஸ எதிர்ப்பை முதலாளி – தொழிலாளி முரண்பாடாக சுருக்குவதை சுலபமாக்கியது. வெகுஜன சிந்தனையில் முதலாளியல்ல, முதலீட்டியமே பிரச்சனை என்ற எண்ணம் எழவே வாய்ப்பில்லாமல் போனதால் அரசு முதலீட்டியம் போன்ற கருத்தாக்கங்கள் வெகுஜன பிரக்ஞையில் தமிழில் பரவலாக கவனம் பெறவில்லை, சோவியத்
யூனியனின் வீழ்ச்சிக்கு பிறகும் கூட.

மேற்கு வங்காளத்தை ஆளும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி “முதலீடு, முதலீடு” என்று கதறுவதும் நிலங்களை தொழிற்சாலைகளுக்கு தரமறுக்கும் விவசாயிகளை கொன்று தீர்ப்பதும் “என்ன கொடுமை சார் இது” என்று பலரையும் சொல்ல வைத்துள்ளது. ஆனால் முதலீடு இல்லாமல் வளர்ச்சியும் வரலாறும் இல்லை என்று புத்ததேவ் ஏன் கூறுகிறார் என்பது ஆழ்ந்து சிந்திக்கத்தக்கது.

நினைவிலிருந்து: ‘அவன்தான் மனிதன்’ (என்று நினைக்கிறேன்) திரைப்படத்தில் ஒரு காட்சி வரும். வி.கே.ராமசாமி கையில் சிவப்பான திரவத்துடன் சோபாவில் அமர்ந்திருப்பார். வெளியே தொழிலாளர்கள் “தொழிலாளர்கள் ரத்தத்தை உறிஞ்சாதே!” என கோஷம் போடுவார்கள். அவர்களையும், விகேயாரையும் மாறி மாறிப் பார்க்கும் சுருளி(?) ஓடிச்சென்று விகேயாரின் காலில் விழுந்து “வேண்டாம் முதலாளி, தொழிலாளர்கள் ரத்தத்தை
உறிஞ்சாதீர்கள்” என கெஞ்சுவார். விகேயார் “இது தக்காளி ஜூஸ்டா” என்று அவருக்கேயுரிய விதத்தில் சொல்வார்.இது போன்ற தொழிலாளர் பிரச்சினைகளை கொச்சைப்படுத்தும் காட்சிகளை ரசிப்பதா? இதுதான் பின் நவீனத்துவம் (!) என்று யாரும் கோபிக்கலாம்.

ஆனால் முதலீட்டியத்தையும், தொழிலாளி வர்க்கம் அதை கடந்து செல்வதையும் வரலாற்றின் கதியாக அல்லது விதியாக மார்க்ஸீயம் கூறியது. இது தொழிற்சங்க வாதத்தில் கூலிப்பிரச்சினையாக கொச்சைப்பட்டதை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதே எனது பிரச்சினை.
தொழிற்சங்கங்கள் சாத்தியப்படுத்திய கெளவரமான வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவத்தை மறுப்பதல்ல. வரலாற்றில் தொழிற்சங்கவாத்தின் எல்லைகளை சிந்திப்பது தத்துவத்தின் தேவை. (சிகாகோவின் தெருக்களிலே இன்னுயிரீத்த தியாகிகளே! உங்களுக்கெங்கள் வீர வணக்கம்! வீர வணக்கம்!)இருபதாம் நூற்றாண்டில் முதலீட்டியம் சர்வ வியாபக சக்தியாக மாறியதற்கு நிலத்தடி எரிபொருள் பயன்பாடே முக்கியக் காரணம். நிலக்கரி மற்றும் பெட்ரோலே மனிதர்களும் பொருட்களும் முன்னெக்காலத்திலும் நினைத்துப் பார்க்க முடிந்திராத அளவு பயணப்பட காரணம் என்பது மட்டுமன்றி பண்டங்களின் உற்பத்தியும் நுகர்வும் மனித வாழ்வை முற்றிலும் மாற்றி அமைத்தற்கும் அடிப்படை (உதாரணம் பிளாஸ்டிக்). இதற்கு சிகரமாக அமைந்தது மின்சாரம். அனைத்தும் சேர்த்துப்பார்த்தால் கடந்த நூற்றைம்பது ஆண்டுகளை எரிபொருள் கனவுக்காலம் என்று கூறலாம். ஏன் கனவு? அது யதார்த்தம்தானே? யதார்த்தம்தான். ஆனால் சுவடின்றி காணாமல் போகக்கூடிய ஒன்று கனவு போலத் தோன்றுமல்லவா?

நிலத்தடி எரிபொருட்கள் பல்லாயிரமாண்டுகளில் சேகரமானவை. அவற்றை நூறாண்டுகளில் தோண்டியெடுத்து புஸ்வாணம் விட்டால் பிறகு ஆற்றலுக்கு எங்கே போவது? சென்னை ஆசியாவின் டெட்ரய்டாக மாறப்போகிறது. பல்லாயிரக்கணக்கான கார்கள் உற்பத்தியாகி உலகெங்கும் ஓடப்போகின்றன. பெட்ரோல் முப்பது அல்லது அய்ம்பது ஆண்டுகளில் தீர்ந்துவிட்டால் கார்கள் எப்படி ஓடும்? விமானங்கள் எப்படி பறக்கும்? ஆமணக்கு விதை அல்லது “ராமர்பிள்ளை மூலிகை” எதையாவது பல்லாயிரம் ஏக்கர்களில் பயிரிட்டால் அதற்கு நிலவளம் இடம் கொடுக்குமா? உயிர்ப்பொருள் எரிசக்தி என்பதும் நிலத்திலிருந்துதானே வரவேண்டும்? அகழ்வாரைத்தாங்கும் நிலம் எரிசக்தியை அள்ள அள்ளத் தரும் அட்சய பாத்திரமா? அடுத்த சாத்தியம் அணுசக்தி. கார்களும், விமானங்களும், ரயில்களும் அணுசக்தியில் ஓடும் காலத்தை நினைத்தால் அடிவயிற்றில் குளிர்கிறது. முதல்
முறையாக என்னை பத்தாம்பசலியாகவும், பிற்போக்குவாதியாகவும் உணர்கிறேன். அவ்விதமான அணுவாகனங்களில் உருவாகும் கழிவுகளை பிரத்யேகமாக
தயார் செய்யப்படும் இரும்புப்பெட்டிகளிலிட்டு கடலுக்கடியில் போட்டுவிடலாம் என பரிந்துரை செய்யும் கட்டுரை ஒன்றை படித்தேன். மானுடம் வரலாற்றை நிகழ்த்தும் மாண்பினை நினைத்தால் புல்லரிக்கிறது. ஈங்குள பிறவற்றுடன் தன்னையும் சேர்த்து மானுடம் அழித்ததம்மா என்றெழுத புலவர்கள் இருக்கமாட்டர்கள் என்பதால் முதலிலேயே எழுதிவிடலாம்.

அறிவியல்வாதிகள் இயற்கை புதிய ஆற்றல் வடிவங்களை காட்டித்தரும் என நம்பலாம். வரலாற்றுவாதிகள் மானுட ஆற்றல் புதிய சாத்தியங்களை கண்டடையும் என நம்பலாம். இதெல்லாம் ஏதோ இறைநம்பிக்கை போலத் தோன்றுகிறதே தவிர, தர்க்கபலம் கொண்ட வாதமாக எனக்கு படவில்லை. காரணம் முதலீட்டியம் மனிதனின் உண்மையான தேவைகளின் அடிப்படையில் செயல்படுவதாகத் தோன்றவில்லை. குதிரைக்கு முன்னால்
புல்லைத்தொங்கவிட்டு அதை ஓடவைப்பதைப்போல, வெற்றுக்குறியான பணத்தை மனிதனுக்கு முன்னால் தொங்கவிட்டு கண்டதையும் உற்பத்தி செய்து நுகரவிடுவதில் என்ன பெரிய விடுதலையோ, வெங்காயமோ இருக்கிறது எனத்தெரியவில்லை. முதலீட்டிய பேய்க்கு வாழ்க்கைப்படாவிட்டால் எந்த சமூக மாற்றமும், சமத்துவமும் சாத்தியமில்லை என்று நினைப்பது உண்மை வரலாற்றுப் பார்வையற்ற வரலாற்றுவாத மூடநம்பிக்கை. முதலீட்டியம் என்பது மனிதன் இயற்கையை வெல்லும் கதையல்ல. இயற்கையென்றால் என்னவென்று தெரிய ஒரு சுனாமி அல்லது காத்ரீனா போதும். இயற்கையின் முன்னால் மனிதன் இன்றும் ஒரு அற்பப் பூச்சிதான். முதலீட்டியத்தின் கதை மனிதனை பண்டங்களுக்கும், நுகர்வுக்கும் அடிமையாக்கிய கதை.

இந்த எரிபொருள் கனவுக்காலத்தின் இன்னொரு பிரச்சினை புவி வெப்பமடைதல், ஓசோனில் ஓட்டை, கடல் நீர் மட்டம் அதிகரிப்பு போன்றவை. இவற்றைக் கூறுவதும் அறிவியலாளர்கள்தாம். இவற்றை அறிவியல் பிரச்சினையாக பார்ப்பது தவறு, அரசியல்-அறிவியல் இணைந்த பிரச்சினையாக பார்க்கவேண்டும் என புரூனோ லதூர் (Bruno Latour) வலியுறுத்தி வருகிறார். இன்று ஹெகலும் மார்க்ஸும் இருந்திருந்தால் எப்படி அவர்கள் தத்துவத்தில் இப்பிரச்சினையை அணுகுவார்கள் என யோசிக்கத் தோன்றுகிறது. மானுட கூட்டு சக்தி தேசிய அரசுகளாகவோ (ஹெகல்), பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரமாகவோ (மார்க்ஸ்) பரிணமித்து, இயற்கையை கட்டுப்படுத்தி வரலாற்றை நிறைவு செய்யும் என கருதினார்கள். இன்றைய நிலையில் முதலீட்டியம் என்ற கபந்த பூதமே வரலாற்றை கையெலெடுத்துக்கொண்டு தலைதெறிக்க ஒடுவதாகப்படுகிறது. அதனிடமிருந்து வரலாற்றை மானுட கூட்டு அரசியல் சக்தி எப்படி கைப்பற்ற முடியும் எனத் தெரியவில்லை. இவ்வாறு
யோசிப்பது மார்க்ஸீயமா, பின் நவீனத்துவமா, அல்லது இரண்டுமா எனபது நிச்சயமாகப் புரியவில்லை. இசங்களென்று பெயரிடுவதே தத்துவத்தை கூண்டிலடைக்கும் முயற்சிதானே.

பின் குறிப்பு: இது ‘சத்தியக் கடுதாசி’ என்பதால் அடிக்குறிப்பு, சான்றாதாரங்கள் எதுவும் போடவில்லை. கூகிள் செய்தால் இக்கருத்துக்களுக்கு ஆதரவாகவும், எதிராகவும் நிறைய தகவல்கள் கிடைக்கும். தமிழில் ஏற்கனவே இக்கட்டுரையின் பொருள் தொடர்பாக எனது நண்பர்களும், வழிகாட்டிகளும் பதிவு செய்துள்ளவற்றை குறிப்பிட வேண்டும். ஆனால் என்னிடம் பிரதிகள் கைவசம் இல்லை என்பதுடன் விரிவஞ்சியும் பெயர்களைத் தவிர்த்துள்ளேன்.

என்னுடன் தினசரி விவாதித்து வரும் ரவீந்திரனுக்கும், மோனிகாவிற்கும் அவர்களது கருத்துக்களுக்காகவும், தகவல்களுக்காகவும் நன்றி தெரிவிப்பது முறை. கட்டுரையின் கூற்றுகள் மற்றும் பிழைகள் என் பொறுப்பு.
---------------------------------------------------------------------------------

பின்னோக்கி செல்லுதல் தகுமா - அ, மார்க்ஸ்
தீராநதி - ஜுன் 2008

நண்பர் ராஜன் குறை தமிழ்ச் சூழலில் முக்கிய சில சிந்தனை உசுப்பல்களுக்குக் காரணமானவர். அவரது தெறிப்பான சிந்தனைகளால் பயனடைந்தவர்களில் நான் முதன்மையானவன். சமீபத்தில் ஷோபா சக்தியின் `சத்தியக் கடதாசி' வலைத்தளத்தில் அவரது கட்டுரை ஒன்றை வாசித்தேன். `முதலீட்டியத்தின் எரிபொருள் கனவுக் காலம்' என்பது தலைப்பு (WWW.satiyakadathasi.com). உலகம் இன்று எதிர்நோக்கியுள்ள ஆகப் பெரிய நெருக்கடியான படிம எரிபொருள் தீரும் நிலை, அதன் விளைவுகளில் ஒன்றாக இன்று நாம் எதிர் கொண்டுள்ள உணவுப் பஞ்சம், விலைவாசி ஏற்றம் குறித்த ஒரு மிகப் பெரிய
எச்சரிக்கை மணியை ஒலித்திருக்கிறார் ராஜன்.

சென்ற முறை சென்னை வந்திருந்தபோது, என்னைச் சந்திக்க வாய்த்த போதெல்லாம் அவர் இதைத்தான் பேசிக் கொண்டிருந்தார். உலகம் வெப்பமடைதல், ஓசோன் படலத்தில் துளை விழுதல் ஆகியவற்றின் விளைவுகள் குறித்து மனிதர்கள் உரிய கவலை கொள்ளாதிருத்தல் குறித்து மிகவும் விசனப்பட்டார். இன்னும் முப்பதாண்டுகளில் மனிதர்க்கு இதைத் தவிர வேறு எந்தச் சமூக முரண்கள் குறித்தும் நினைப்பதற்கே நேரமிருக்காது என்று கூட ஒரு
சந்தர்ப்பத்தில் சொன்னார். இந்தச் சிந்தனைகளின் தொடர்ச்சியாகவே மேலே குறிப்பிட்ட கட்டுரையை எழுதியுள்ளார்.

முதலாளியத்தின் தீய விளைவு முதலாளி தொழிலாளியைச் சுரண்டுதல் என்கிற அம்சத்தில் மட்டுமே இங்கு எதிர்கொள்ளப்பட்டது. மாறாக, அதன் முதலீட்டுத் தன்மை என்பதே (investment Pattern) இயற்கை வளங்களை அபரிமிதமாக உறிஞ்சுவதாக இருந்தது குறித்த கவலையை முதலாளிய எதிர்ப்பாளர்கள் அதற்குரிய முக்கியத்துவத்துடன் கண்டு கொள்ளவில்லை. ராஜன் குறையின் இக்குற்றச்சாட்டு முக்கியமான ஒன்று. இது குறித்து சோசலிசக் கட்டுமானங்களின் வீழ்ச்சியை ஒட்டி இங்கே விரிவாகப் பேசப்பட்டது (பார்க்க: எனது `மார்க்சியத்தின் பெயரால்') உற்பத்தியைச் சமூக உடைமையாக்கினால் போதும்,முதலாளிய வடிவங்களை அப்படியே வைத்துக்கொள்வதால் பெரிய ஆபத்துகள் வந்து விடாது என்பதே லெனின், ஸ்டாலின் மற்றும் அவர்களை அப்படியே பின்பற்றிய உலக கம்யூனிஸ்டுகளின் கருத்தாக இருந்தது.`சோவியத்து முதலாளிய வடிவங்கள் சோசலிஸம்' என்று அவர்கள் நம்பினர். முதலீட்டு வடிவத்தில் மட்டுமின்றி கல்விமுறை,மருத்துவம்,குடும்ப அமைப்பு என எல்லாவற்றிலும் முதலாளியத்தை அப்படியே எடுத்துக் கொள்வதில் அவர்கள் தயக்கம் காட்டவில்லை. விளைவுகள் நாம் அறிந்ததே.

இன்று சோசலிசக் கட்டுமான முயற்சிகள் தோல்வியடைந்தது இன்னொரு பக்கம் முதலாளியம் வெற்றியடைந்ததாகக் கருதப்படும் நிலைக்கு இட்டுச் சென்றுள்ளது. இது முதலாளிய - அல்லது ராஜனின் மொழியில் சொல்வதானால் `முதலீட்டியத்தின்' ஆபத்தை இரட்டிப்பாக்கியுள்ளது. மிகப் பெரிய அளவில் இன்று உலக முதலாளியம் நெருக்கடிக்குள்ளாகியுள்ளது. 1930களில் சந்தித்த நெருக்கடியிலிருந்து அது மீண்டது போல இன்று சாத்தியமா எனத் தெரியவில்லை. பணவீக்கம் இன்று வரலாறு காணாத அளவில் அதிகரித்துள்ளது.இந்தக் கட்டுரையை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது இந்தியாவில்
பணவீக்கம் 7.83 சதம், சமீப காலத்தின் மிக அதிக அளவு எனப் பத்திரிகைகளில் செய்தி வந்துள்ளது. கடந்த சில மாதங்களில் உணவுப் பொருட்களின் விலை 25 முதல் 75 சதம் அதிகரித்துள்ளது. உலகமயச் செயற்பாடுகளின் விளைவாக, இந்திய அரசிடம் உள்ள கோதுமைக் கையிருப்பு கடந்த பல ஆண்டுகளிலேயே ஆகக் குறைவாக உள்ளது. சென்ற ஆண்டைப் போல இறக்குமதி செய்யவும் வழியில்லை. ஏனெனில், 90 சதம் விலை அதிகம் கொடுத்து வாங்கியாக வேண்டும். `பாரல்' என்று வெறும் பத்து டாலராக இருந்த கச்சா எண்ணெய் விலை இன்று 325 டாலராக ஏறியுள்ளது.இந்தப் பணவீக்கமும் கூடச் சரியாகக் கணக்கிடப்படவில்லை எனத் தொழிற்சங்கத்தினரும் எதிர்க் கட்சியும் குற்றம் சாட்டுகின்றனர். பணவீக்கத்தைக் கணக்கிடும்போது சில்லறை விலையைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் மொத்த விலையை எடுத்துக் கொள்கின்றனர் எனவும், உணவு மற்றும் அத்தியாவசியத் தேவைப் பொருட்கள் ஆகியவற்றின் விலைக்கு உரிய பங்களிப்பதில்லை என்றும், இன்று நமது வாழ்க்கை முறையிலிருந்து பிரிக்க இயலாமற்போன சேவைத் (Service) துறை சார்ந்த தேவைகள் (கல்வி, மருத்துவம், `இன்டர்நெட்' தொடர்பு உட்பட) கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை என்றும் குற்றம் சாட்டுகின்றனர். இவற்றை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டால் பணவீக்கம் இரண்டு இலக்கத்தைத் தாண்டும்.

எனது வயதொத்தவர்களுக்கு நினைவிருக்கலாம். 1970களில் இதுபோன்ற நெருக்கடியை, விலைவாசி ஏற்றத்தை உலகம் சந்தித்தது. எண்ணெய் விலை (Crude Oil) ஏறியது. உணவுப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. ஆனால், அன்று பிரேசில் முதலான பல பகுதிகளில் புதிதாக எண்ணெய் ஊற்றுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. புதிய விளைநிலங்கள், நீர் வசதி உருவாக்கப்பட்டன. இவற்றின் மூலம் அந்த நெருக்கடியை நாம் எதிர்கொண்டோம். இன்று அது சாத்தியமா? இன்னும் தோண்டி எடுப்பதற்கு இயற்கை வளங்கள் அகப்படுமா? கிணறுகள் தோண்ட இடமிருக்குமா? அணைகள் கட்ட ஆறுகள் உள்ளனவா? கடந்த எட்டு லட்சம் ஆண்டுகளில் காணாத அளவிற்கு அதிகமாக பசுமை இல்லை. வாயுக்கள் இன்று வெளியேற்றப்படுகின்றன. கரியமிலவாயு 28 சதம், மீதேன் 124 சதம் அதிகரித்துள்ளது. ஓசோன் படலத்தில் துளை, உலகப் பந்து வெப்ப மடைதல்,ஆர்டிக் பகுதிகளில் பனிப்படலம் உருகுதல் என்பதான ஆபத்துக்களை நாம் உடனடியாக எதிர்கொண்டுள்ளோம்.2050-ல் இந்தப் பனிப்படலம் முற்றிலுமாய் உருகிவிடும் என்கிறார்கள். இவற்றால் விளையும் பருவநிலை மாற்றம் ஏற்கெனவே பல விளைவுகளை ஏற்படுத்திவிட்டது. விவசாய உற்பத்தி வீழ்ச்சிக்கு அதுவும் ஒரு காரணம். இந்தக் கோடையில் பெய்த மழை தமிழகத்தில் உளுந்து முதலான பருப்பு உற்பத்தியைப் பெரிய அளவில் பாதித்துள்ளதை விளக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் முதலாளியமோ, இதுகுறித்து எந்தக் கவலையும் படவில்லை. பனிப்படலம் உருகினால் கீழை நாடுகளுக்கு சூயஸ் கால்வாய் வழியாகச் சுற்றிக்கொண்டு வரவேண்டியதில்லை. சில ஆயிரம் மைல்கள் மிச்சமாகும் என அது கணக்கிட்டுக் கொண்டுள்ளது. பனிப்படலம் உருகிய பின் தோண்டி எடுக்கப்படக்கூடிய கனிவளங்களுக்கு யார் உரிமை கோரலாம் என்கிற போட்டி தொடங்கிவிட்டது.

உடனடி எதிர்காலத்தில் ஏற்படவுள்ள உணவு நெருக்கடியின் காரணங்களை மட்டும் தொகுத்துக்கொள்வோம். 2050 வாக்கில் உலக மக்கள் தொகை 9 பில்லியனாகும் (இன்று 6.4 மில்லியன்). எனவே உணவு உற்பத்தி இரண்டு மடங்காக வேண்டும். ஏனெனில், இதுகாறும் குறைந்த அளவே உணவை உண்டு கொண்டிருந்த மக்கட் பிரிவினர் இனி அதிகம் நுகரக்கூடிய நிலை ஏற்படும். இன்றைய உணவு நெருக்கடிக்குக் காரணம் சீன, இந்திய மத்திய தர
வர்க்கத்தினர் அதிகம் தானியங்களைச் சாப்பிடத் தொடங்கியதுதான் என புஷ்ஷும் கான்டலீசா ரைசும் கூறியுள்ளது இங்கே கடுமையான எதிர்ப்பலைகளை உருவாக்கியதை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் அந்தக் கூற்றில் உண்மை இல்லாமலில்லை. இவ்விரு நாடுகளிலும் பொருளாதார உற்பத்தி வீதம் அதிகரிப்பது,இங்குள்ள மத்திய தர வர்க்கத்தின் வருவாயை அதிகரித்துள்ளது.அவர்களின் நுகர்வுத்தன்மை இதனால் வேறுபட்டுள்ளது.தானியங்களைக் குறைத்துக்கொண்டு, காய்கறி, பழங்கள், பால் பொருட்கள், கோழி மற்றும் மாமிசம் முதலானவற்றை அதிகம் உண்ணும் வழக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது. 100 கலோரி சத்துள்ள இறைச்சியை உருவாக்குவதற்கு 700 கலோரி மதிப்புள்ள தாவர உணவை ஆடு, மாடுகட்குச் சாப்பிடக் கொடுக்கவேண்டும் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.

இன்றளவும் நமது நாட்டின் சராசரி உணவு நுகர்வு அமெரிக்கர்களின் வீட்டு வளர்ப்பு நாய்கள் சாப்பிடுவதைக் காட்டிலும் கூடக் குறைவு என்பது உண்மைதான். புஷ் மற்றும் காண்டியின் கூற்று பிரச்சினையைத் திசை திருப்புவதுதான். ஆனாலும்கூட இங்குள்ள கடுமையான ஏற்றத்தாழ்வுகள், பெருத்துள்ள மத்திய தர வர்க்கம், உலக மக்கள் தொகையில் 40 சதம் இவ்விரு நாடுகளிலும் குவிந்திருத்தல் ஆகியவற்றையெல்லாம் கணக்கிலெடுத்துக்
கொண்டு பார்த்தால் இதன்மூலம் உருவாகியுள்ள நுகர்வு அதிகரிப்பை நாம் விளங்கிக்கொள்ள இயலும். அணு ஆயுதப் பரவலைத் தடுப்பதில் உலக முதலாளியம் எத்தகைய நேர்மையற்ற போக்கைக் கைக்கொள்கிறதோ,அதே போக்கின் வெளிப்பாடுதான் புஷ்ஷின் கூற்றும். அதாவது, நாங்கள் அணு ஆயுதங்களைச் செய்து குவித்தாயிற்று. இனி புதிதாய் யாரும் இதில் நுழையக்கூடாது. உணவு நுகர்வு, பசுமை இல்ல வாயு வெறுயேற்றம் ஆகியவற்றிலும்கூட முதலாளியத்தின் அணுகல் முறை இதுதான்.

உணவு நெருக்கடியின் காரணங்களுக்குத் திரும்புவோம்.மூன்றாவது காரணம், விவசாய உற்பத்தி உணவுக்குப் பதிலாக இயற்கை எரிபொருளை (Bio Fuels) நோக்கித் திருப்பப்படுவது. சோளம், எண்ணெய் விதைகள், கரும்பு எல்லாம் இனி எத்தனால் (Ethanol)தயாரிப்பை நோக்கித் திருப்பப்படுவது தொடங்கியாயிற்று. 2020 வாக்கில் சுமார் 400 மில்லியன் டன் தானியம் (கிட்டத்தட்ட மொத்த அரிசி உற்பத்தி அளவு) இவ்வாறு எரிபொருளாக மாற்றப்படும். சில ஆண்டுகட்கு முன்பு நமது சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பாளர்களால், படிம எரிபொருளிலிருந்து வெளியேறும் ஆபத்தான வாயுக்களிலிருந்து
பாதுகாக்கும் ஆபத்பாந்தவனாக முன்னிறுத்தப்பட்ட தாவர எரிபொருள் இன்று உணவுப் பஞ்சத்திற்குக் காரணமாக எல்லோராலும் கரித்துக் கொட்டப்படுகிறது.அமேஸான் மழைக் காடுகளெல்லாம் இதனால் அழியப் போகின்றன என்கிறார்கள். உணவுக் கலவரம் முதல் விலைவாசி ஏற்றம் வரை பேசுகிற எல்லோரிடமும் வாங்கிக் கட்டிக்கொள்வது இந்த `பயோ ஃப்யூயல்' உற்பத்திதான். இதிலும் ஒரு அரசியல் இருக்கத்தான் செய்கிறது. எண்ணெய் விலை அதிகரிப்பின் பின்னுள்ள நலன்கள், விலைவாசி ஏற்றத்தில் ஊக வணிகத்தின் பங்கு எல்லாவற்றையும் பின்னுக்குத் தள்ளும் நோக்கமும் இதன்

பின்னே உள்ளது. `எத்தனால்' தயாரிப்பிற்கான பயிர்செய்கையால் அமேஸான் காடுகள் அழிந்துவிடும் என்பதெல்லாம் ரொம்ப `ஓவரான' கற்பனையாகத்தான் தெரிகிறது.உணவு நெருக்கடியின் இன்னொரு காரணம் பருவநிலை மாற்றம். இதுகுறித்து முன்பே பார்த்தோம்.

சரி...இன்றைய இந்த நெருக்கடிகளிலிருந்து தப்பிப்பதற்கு என்ன வழி? பின்னோக்கிச் செல்வதா?ராஜன் குறை இதுகுறித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது நடந்ததாக ஒரு சம்பவம் கேள்விப்பட்டேன். ஒரு நண்பர் எழுந்து சென்று அறையிலிருந்த விளக்கை அணைத்தாராம். இரண்டு மணி நேரங்களுக்குப் பின் வாதத்தைத் தொடரலாம் என்றாராம். தொடர்ந்தபோது `பின்னோக்கிச் செல்லுதல் சாத்தியமா?' எனக் கேட்டதாக அறிந்தேன். பிரச்சினையை அவ்வளவு எளிமையாகப் பார்க்கவேண்டாம். எனது சிறிய வயதில் மின்சாரமே இல்லாத ஒரு கிராமத்தில் நான் இரண்டாண்டுகள்இருந்துள்ளேன்.அப்போது அதை நான் உணரவேயில்லை. மின்சார சாதனங்களை நம்பியே ஒரு நகரத்தை,இப்படியான ஒரு அடுக்குமாடிக்கட்டடத்தைக் கட்டிவிட்டு மின்சாரமில்லாமல் வாழ்வதெப்படி என்கிற கேள்வி எப்படிச் சரியாகும் என்கிற ரீதியில் ராஜன் பதில் சொல்லியுள்ளார்.

அப்படித்தானே சொல்லியாக வேண்டும்.பின்னோக்கிச் செல்வதா இல்லையா, பின்னோக்கிச் செல்வதெனில் அது எப்படி அமையவேண்டும்? இன்றைய உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வுக்கு ஏற்ப கட்டமைக்கப்பட்டுள்ள அனைத்துக் கட்டுமானங்களையும் தகர்த்துவிடுவதா? முதலீட்டியமோ, இல்லை முதலாளியமோ அவை வெறுமனே முதலீடு, உற்பத்தி இவை தொடர்பான உறவுகள் ஆகியவை மட்டும்தானா?முதலாளியம் செம்மைப்படுத்திய சமூக உறவுகள்,உருவாக்கிய
ஜனநாயகச் சிந்தனைகள் எல்லாவற்றிலிருந்துமே பின்னோக்கிச் சென்றுவிடுவதா? நிச்சயம் ராஜன் குறை இத்தகைய கருத்துடையவரல்ல என்பதை அறிவேன். பின்னோக்கிச் செல்வது எதுவரை, எந்தெந்த அம்சங்களில் என்பதெல்லாம் ரொம்பவும் ஆழமாகவும் அற அடிப்படையிலும் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய அம்சங்களாக உள்ளன என்பது மட்டும் புரிகிறது.

அறிவியலைப் (science) பொறுத்தமட்டில் அது பின்னோக்கிச் செல்வதை ஏற்காது. இயற்பியலின் மிக நவீனமான கோட்பாடாகிய string Field theoryயை முன்வைத்தவர்களில் ஒருவரும், நியூயார்க் பல்கலைக்கழகத்தில் இயற்பியல் பேராசிரியருமான மிசியோ காகுவின் பேட்டி ஒன்றைச் சமீபத்தில் படிக்க நேரிட்டது. ``கண்டுபிடிப்புகளின் காலத்திலிருந்து (Age of Discovery) நாம் வெற்றிகொள்ளும் காலத்திற்கு (Age of Mastery) மாறிக்கொண்டிருக்கிறோம்''

என்கிறார் அவர். இயற்கையின் நடனத்தை வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையிலிருந்து இயக்குபவர் (Choreographer) என்கிற நிலைக்கு நாம் வளர்ந்துள்ளோம். உயிர் தொடர்பான டி.என்.ஏ. அணுகல்முறை, பொருண்மை பற்றிய அணுக்கோட்பாடு, மூளையின் இயக்கத்தை தர்க்க மின் சுற்றுகளாகப் புரிந்துகொள்ள வைக்கும் கணினித் தொழில்நுட்பம் முதலியன இயற்கையில் நாம் இடையீடு செய்து அதைத் தகவலமைக்கச் சாத்தியமானவை என்கிறார் பேராசிரியர் காகு.எரிபொருள் நெருக்கடியைப் பொறுத்தமட்டில் இன்னும் 15 ஆண்டுகளில் எண்ணெய் விலை கடுமையாக அதிகரிக்கும். அதே நேரத்தில் சூரிய ஹைட்ரஜனின் விலை மிகவும் குறைந்து இரு வரைபடங்களும் ஒரு புள்ளயில் சந்திக்கும். இயற்கையை மாசுபடுத்தாத, வற்றாத எரிபொருள் இதன்மூலம் உருவாகும். அணு ஆற்றலை எடுத்துக்கொண்டால், அணுவை உடைத்து ஆற்றலை உருவாக்கும் இன்றைய `பிளவை' (Fission) முறைதான் ஆபத்தானது; கதிர்வீச்சு ஆபத்துடையது; இன்னும் 30 ஆண்டுகளில் உருவாகவுள்ள அணுக்கருக்களை இணைத்து ஆற்றலை உருவாக்கும் ‘Fusionமுறை இந்த ஆபத்தில்லாமலேயே, யுரேனியத்தின் பயன்பாடு இல்லாமலேயே அணுக்கரு ஆற்றல் நம் வசமாகும் என்கிறார்.

ராஜன் குறைக்கு மட்டுமல்ல, இன்றைய நெருக்கடிகளை உற்றுக் கவனிக்கும் யாருக்கும் காகுவின் கூற்றுகள் ஏதோ ``இறைவாக்கு போல தர்க்க பலமற்றவையாகத் தோன்றலாம்.ஆனால் இந்தச் சாத்தியப்பாடுகளையும் நாம் கணக்கில் கொள்ளாதிருக்க இயலாது. இத்தகைய சாத்தியங்கள் கையகப்பட்டாலுங்கூட முதலாளிய முதலீட்டு முறையை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது என்பதென்னவோ உண்மைதான்.

இத்தனை பெரிய மக்கள் தொகையை உருவாக்கிவிட்டு (6.4 மில்லியன்) பூச்சி மருந்தும், உரமுமில்லாத பழைய இயற்கைச் சாகுபடிக்குத் (Organic Farming) திரும்பிவிட இயலுமா? இயற்கை வேளாண்மை எல்லோருக்கும் சோறுபோடுமா? தடுப்பூசிகளால் பிரச்சினைகள் எழுகின்றன என்பதற்காகத் தடுப்பூசியே (Vaccination தேவையில்லை எனச் சொல்லலாமா? நல்ல குடிநீர், தூய காற்று, சத்துணவு எல்லாம் அளிக்கப்படாமல் தடுப்பூசியை மட்டும்
நிறுத்திவிட முடியுமா? தடுப்பூசிகள் வந்த பின்புதானே இங்கு அம்மை, போலியோ முதலான நோய்களெல்லாம் கட்டுக்கு வந்தன.`மார்டனிசத்தின்' தீய விளைவுகளை நவீனத்திற்கு முந்திய (Pre-modern) நிலையிலிருந்து விமர்சித்துவிட இயலுமா? நவீனத்துவத்தின் பயங்கரத்தை நாம் கண்டிக்கும் அதே நேரத்தில், இந்தியச் சமூகம் போன்ற வருண சாதிச் சமூகம் ஒன்று நவீனத்துவத்தால் அடைந்த பயன்களைத் துறந்துவிட முடியுமா?

ஒன்றைச் சொல்லி முடிக்கத் தோன்றுகிறது.இன்றைய இந்த நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்ளுவதில் காந்தி நமக்கு எந்த அளவுக்குப் பயன்படுவார்? நவீனத்துவத்தை முற்றாக மறுத்தவரல்ல அவர். அதே சமயத்தில் அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டவரும் இல்லை. தனது தொடக்க நூல்களில் ஒன்றாகிய `ஹிந்த் சுயராஜ்'லிருந்து பின்னாளில் பல அம்சங்களில் வேறுபட்டார். கடும் நோய்வாய்ப்பட்டபோதும் ஊசி போட்டுக்கொள்ள மறுத்த அவர், ரயில் பயணத்தைத் தவிர்த்ததில்லை. இந்தியாவின் பன்மைத் தன்மையைத் தக்க வைப்பதில் காந்திய அனுபவங்கள் இன்றளவுக்கும் நமக்குக் கைகொடுப்பது போலவே இன்றைய இந்த நெருக்கடியை எதிர்கொள்வதிலும்கூட அவரது சிந்தனைகளும்,அனுபவங்களும் நமக்குக் கைகொடுக்கும் என்றே தோன்றுகிறது.

Labels: , , , ,

1 மறுமொழிகள்:

Blogger Hari மொழிந்தது...

நவீனத்துவத்தை மறுதலிக்க கூடாது என்று சொல்லும் அ.மார்க்ஸ் பின்நவீனத்துவத்தை கைவிடுவாரா?

6:05 AM  

Post a Comment

<< முகப்பு