இந்தியா - அறிவியல் தொழில்நுட்பம் - நேச்சர்

இந்த வார நேச்சர் இதழ் இந்தியாவில் அறிவியல் தொழில்நுட்பம் குறித்து பல கட்டுரைகளை வெளியிட்டுள்ளது. நியு சைன்டிஸ்ட் இது போல் பல கட்டுரைகளை வெளியிட்டது . நேச்சரில் வெளியாகியுள்ள கட்டுரைகளை இணையத்தில் இலவசமாகப் பெற முடியும்.

4 மறுமொழிகள்:

Blogger சன்னாசி மொழிந்தது...

//Science is best carried out in an irreverent environment, where the status quo is challenged, often at the risk of offending superiors. //
இந்தெர் வர்மா கூறியுள்ள இந்தக் கூற்றின் நிஜத்தை தினந்தோறும் கண்ணாரக் கண்டுகொண்டிருக்கிறேன். சார் மோர் என்ற தளைகளை அறுத்ததே பெரும் ஆசுவாசமாக இருந்தது. இந்த அழகில் முகமூடியின் இந்தப் பதிவில் வந்துள்ள "ஒழுக்கம் பேணு" ஸ்டைல் பின்னூட்டங்களையும் பார்க்கவும். அழகாக இன் செய்து சட்டை போட்டுக்கொண்டு ஷூவைப் பாலிஷ் போட்டுக்கொண்டு/இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, வகுப்புக்குப் போய் உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து எழுந்து வந்தவாறிருந்து சுயமாக ஒன்றும் செய்யாவிட்டால் என்ன உபயோகம்? சர்வதேசக் கருத்தரங்குகளில் நோபல் பரிசு வாங்கிய விஞ்ஞானிகள் அரங்கத்தின் உள்ளே ஸ்டார்பக்ஸில் காஃபி வாங்க பொறுமையாக வரிசையில் நிற்பதைப் பார்த்து வந்தபுதிதில் வெகுவாக ஆச்சரியப்பட்டதுண்டு. எங்கள் கல்லூரியில் நடந்த ஸ்ட்ரைக்கில் மாணவர்களுடன் பேசவந்த டீனுக்கு ஒரு அசோஸியேட் புரொஃபசர் குடைபிடித்துக்கொண்டு (மழை பெய்துகொண்டிருந்தது அப்போது) டவாலி மாதிரி குடுகுடுவென்று நடந்து வந்ததும் அப்போது நினைவுக்கு வரத் தவறவில்லை. வெறும் கயிறு தொங்கும் டவுசரும் ஒரு சாயம்போன டி-ஷர்ட்டையும் போட்டுக்கொண்டுவந்து அற்புதமாகப் பாடமெடுக்கும்/ஆராய்ச்சி செய்யும் ஆசிரியர்களையும்/திரிந்துகொண்டிருக்கும் ஆராய்ச்சியாளர்களையும் அமெரிக்கப் (பிற மேற்கத்திய நாடுகளில் எப்படியென்று தெரியவில்லை) பல்கலைக்கழகங்களில் படித்துவருபவர்கள்/படித்தவர்கள் பார்த்திருப்பீர்கள் - விஷயகனத்துக்கும் சட்டை பேண்ட்டுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்று நிரூபிக்கவேண்டிய நிலையில் இருப்பதே முதலில் அபத்தம்.

யோசிப்பது இருக்கட்டும், யோசிக்கத் தேவையான சந்தடியற்ற, சிக்கல்களற்ற சூழலை உருவாக்குவதற்கே இன்னும் நிறையத் தூரம் போகவேண்டும். மும்பையில் பெய்த மழை, அதன் 'சர்வதேச' பிம்பத்தை எப்படிக் குலைத்துப்போட்டிருக்கிறதென்று, பிபிசி எழுதிய ஒரு சுவாரசியமான கட்டுரையின் திசையை இதற்கும் பொருத்திப்பார்க்கலாம். மேலும், எனக்குத் தெரிந்தவரையான ஒரு உதாரணம் சொன்னால் - மரபியல் ஆய்வில், குறிப்பாக population genetics ல் haplotype analysis, linkage disequilibrium analysis போன்ற மிகப் பொதுவான தகவலாய்வுகளுக்கு வலையில் கிடைக்கும் நூற்றுக்கணக்கான softwareகளில் ஒன்றுகூட இந்தியாவிலிருந்து வந்ததாக நினைவில்லை - எனக்குத் தெரிந்து சீனாவிலிருந்தே ஏகப்பட்ட மென்பொருட்கள் வந்திருக்கின்றன இந்த ரீதியில். Crossover research என்பது இன்னும் நம் ஊரில் தவழும் குழந்தைதான். ஏனெனில் - நமது தேவைகளுக்கேற்ப நாம் இன்னும் யோசிக்கத் தொடங்கவில்லையோ என்றுதான் தோன்றுகிறது. இந்தெர் வர்மா கூறியுள்ள Center for Integrative Biology/Sciences போன்ற cross-disciplinary நிறுவனங்களும் தொடங்கப்படவேண்டியது மிக அவசியம். அறிவியல் சஞ்சிகைகளில், குறிப்பாக indexed journalsல் சீனாவிலிருந்து பிரசுரமாகும் பதிவுகளின் எண்ணிக்கையுடன் நமது பதிவுகளை ஒப்பிடவே முடியாது - குறிப்பாக உயிரியல் ஆராய்ச்சி என்ற ரீதியிலாவது. சில நல்ல அறிவியற் பிரசுரங்களும் வரத்தான் செய்கின்றன - பெரும்பாலும் IISc, CCMB போன்ற நிறுவனங்களிலிருந்து மட்டுமே. Indian Statistical Institute, IISc, CCMB போன்ற நிறுவனங்களிலிருந்து கூட்டுப்பிரசுரங்கள் சில வருவதையும் பார்த்திருக்கிறேன். இதுபோன்றவை இன்னும் வேண்டும். Epidemiology, புள்ளியியல் போன்று மேலெழுந்து வரும் துறைகளின் அவசியமும் மேலும் உணர்த்தப்படவேண்டும்.

சந்தர்ப்பம் இருப்பவர்கள் சுட்டி வழியாகப் போய் அனைத்துக் கட்டுரைகளையும் படித்துப் பார்க்கவும் - பொதுவான சூழலைத் தெரிந்துகொள்ள மிக உபயோகமான கட்டுரைகள். சுட்டியதற்கு நன்றி ரவி ஸ்ரீனிவாஸ்.

12:48 AM  
Blogger அருள் செல்வன் கந்தசுவாமி மொழிந்தது...

-----------------------------------
>>>
நோபல் பரிசு வாங்கிய விஞ்ஞானிகள் அரங்கத்தின் உள்ளே ஸ்டார்பக்ஸில் காஃபி வாங்க பொறுமையாக வரிசையில் நிற்பதைப் பார்த்து வந்தபுதிதில் வெகுவாக ஆச்சரியப்பட்டதுண்டு.
------------------------------------------

எட்டுமணி பொறியியல் கிளாஸுக்கு அப்போதைய பெங்களூர் குளிரில் ஏழே முக்காலுக்கு A மெஸ்ஸுக்கு ஓடி உட்கார்ந்தால் இட்டிலியோ ரொட்டியோ சாப்பிட பக்கத்து சீட்டில் அமைதியாக ஒரு இளம்வழுக்கையுடன் அமர்ந்திருக்கும் வெள்ளைக்காரர் காத்துக்கொண்டு இருப்பார். 22 வயதில் கண்டுபிடித்த "ஜோஸப்சன் விளைவு" க்கு 33 வயதில் நோபல் பரிசு வாங்கிய இயல்பியலாளர் ஜோசப்சன்தான் அவர். எது கேட்டாலும் சிரித்துக் கொண்டே பதில் சொல்வார். இதுபோல பல அறிவியளார்கள் நூற்றுக்கணக்கில் அலையும் ஆராய்ச்சி நிலையங்களிலிருந்து வெளியே வந்தால் ஏதோ ஒன்றிரண்டை தெரிந்து வைத்துக் கொண்டு இங்கே அறிவுஜீவிகள் அடிக்கும் அலட்டல் அவர்கள் குறைசொல்லும் அரசியல்வாதிகளை விட நகைச்சுவையானது.

பளபள விஷயங்களைப்பற்றி. மும்பாய் TIFR இல் ஒருமுறை நடந்ததை ஒரு நண்பன் சொன்னான். அது கப்பற்படை வளாகத்துக்குள் இயங்கும் நிறுவனமாதலால் எல்லாம் தரப்படுத்தியதாகவும் தளப்படுத்தியதாகவும் இரும். ஒன்றுக்குப் போகும் யூரினல் உட்பட. ஒருமுறை ஒரு ஆராய்ச்சி மாணவர் அவசரத்துக்கு ஒரு டாய்லெட்டில் நுழைந்து வரிசை யூரினல்களில் ஒன்றில் போகும்போது மிடுக்கான ஒரு கடற்படை அதிகாரி ஒருவர் அருகில் வந்தார். "மிஸ்டர் இது புரபஸர்களுக்கும் அதிகாரிகளுக்குமான டாய்லட். மாணவர்களுக்கு அடுத்த அறையில் உள்ளது " என்று வெள்ளைக்காரன் தோரணையில் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த மாணவனுக்கு எரிச்சல் தாங்காமல், "இதோ பாருங்கள் ஆபீஸர், நான் பல நோபல் பரிசு பெற்றவர்களுக்கு பக்கத்தில் நின்றுகொண்டு ஒன்றுக்குப் போயிருக்கிறேன். கிச்சுகிச்சு மூட்டாமல் போய்விடுங்கள்" என்று சொல்லிவிட்டார். பிறகு என்ன? மாணவர்கள் வேண்டுமென்றே உபயோகப்படுத்தி கொஞ்ச நாளில் எல்லோருக்கும் டாய்லெட்கள் பொதுவாகி விட்டது

நன்றி ரவி ஸ்ரீனிவாஸ்..

1:55 AM  
Blogger ravi srinivas மொழிந்தது...

மாண்ட்ரீஸர் மிக நன்றாகக் சொல்லியிருக்கிறீர்கள்.கடந்த 10 ஆண்டுகளில் சீனா நம்மை விட சில அறிவியல் துறைகளில் முன்னேறியிருக்கிறது என்பதை சைன்டேஷன் இன்டக்ஸ்கள் காண்பிக்கின்றன. இந்தியாவில் பல்கலைகழகங்கள் அறிவியலில் பிற தேசிய ஆய்வு நிலையங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் பின் தங்கியுள்ளன, சில விதிவிலக்குகள் தவிர. அறிவியலில் பணம் கொட்டினால் மட்டும் போதாது, முதல்தர அறிவியல் செய்வதும், புதிய துறைகளில் கவனம் செலுத்துவதும், பல்துறை ஆய்வுகளுக்கு முன்னுரிமை தருவதும் அவசியம். ஆனால் இந்தியாவில் நிர்வாகக் கோளாறுகள், அரசியல், ஒரு சில பெருந்தலைகளின் அதீத செல்வாக்கு காரணமாக பலர் அறிவியலை விட்டோ அல்லது நாட்டை விட்டோ செல்கின்றனர். அறிவியல் தொழில்நுட்பத்திற்கு செலவழிக்கும் தொகைக்கு போதுமான பயன் இருக்கிறதா, அறிவியல் -தொழில்நுட்பம் புதியன படைக்க எந்த அளவு உதவுகிறது இப்படி பல கேள்விள் இருக்கின்றன.அறிவியல் குறித்த ஆய்வுகள் இங்கு அதிகமாக இல்லை. முடிந்தால் பின்னர் இவை குறித்து எழுதுகிறேன்.

அருள் கூறியதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. சில அலுவலகங்களில் லிப்டுகளைக் கூட உயர் அதிகாரிகளுக்கு, பிறருக்கு என்று பிரித்து வைத்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். பல அறிவியலாளர்கள்,அறிஞர்கள் வெட்டி பந்தா காட்டுவதில்லை. தன் பெட்டியை இழுத்துக் கொண்டு நடக்கும் நோபல் பரிசு பெற்றவர்கள் சகஜம். ஆனால் இந்தியாவில் அந்த நிலை வரவில்லை. அப்படியே ஒருவர் இருக்க நினைத்தாலும் வெட்டி பந்தா காட்ட வேண்டும் என்று ஆலோசனை சொல்பவர்களும் உண்டு.

"இதோ பாருங்கள் ஆபீஸர், நான் பல நோபல் பரிசு பெற்றவர்களுக்கு பக்கத்தில் நின்றுகொண்டு ஒன்றுக்குப் போயிருக்கிறேன். கிச்சுகிச்சு மூட்டாமல் போய்விடுங்கள்"

இந்தியாவில் அப்படிப்பட்ட கழிப்பறைகள் நோபல் பரிசு பெற்றவர்களுக்கு என்று ஒதுக்கி வைத்துவிடுவார்கள் :)

12:11 PM  
Blogger Srimangai(K.Sudhakar) மொழிந்தது...

மாண்ட்ட்ரீஸரின் கூற்று மிக முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறது எனக்கு. தலையாயமாக, எதில் ஆராய்ச்சி என்பதில் தெளிவு வேண்டும். இன்று ஹிண்டுஸ்தான் டைம்ஸ்-ல் விட்டல் அவர்களின் கட்டுரை வெளியாகியுள்ளது. அதில் அவரும் இது குறித்து விரிவாகப் பேசுகிறார். www.hindustantimes.com-ல்கிடைக்கலாம்.நான் செய்தித்தாளில் படித்தேன்.
அவர் பணம் சம்பாதிப்பதில் இருக்கும் இடைவெளி ( ஆராய்ச்சி செய்பவனுக்கும் , வேலை பார்ப்பவனுக்கும் சம்பளத்தில் இருக்கும் இடைவெளி) முக்கியமாக , அடிப்படை ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளுவதில் இருக்கும் பெரிய தடை என்கிறார். கசப்பான உண்மை.
ஆய்வு செய்யும் மனப்பாங்கு இளநிலைக் கல்லூரியிலேயே ஊக்குவிக்கப் படவேண்டும். சமுதாய , பொருளாதார அழுத்தங்கள் பாதிக்காத ஒரு சமச்சீர் நிலை உருவானால் மட்டுமே, மாணவர்கள் துணிந்து ,அடிப்படை ஆய்வுகளுக்குத் தங்களைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளும் நிலை வரவியலும்.

9:57 AM  

Post a Comment

<< முகப்பு